ตอนที่ 1489 ผมเข้าใจว่าคุณรู้สึกยังไง

หลังมื้อเย็น เด็กๆ ต่างก็ขึ้นไปข้างบนอย่างมีแผนการ เด็กๆ อยากให้พ่อแม่มีเวลาส่วนตัวบ้าง

รษิกาเก็บโต๊ะอาหาร และเมื่อเธอกำลังจะล้างจาน เลอศิลป์ก็จับมือเธอไว้แล้วดันตัวเธอไปข้างๆ

“ในเมื่อคุณเหนื่อยแล้ว คุณออกไปพักข้างนอกก่อนเถอะนะ”

สิ้นคำนั้น เลอศิลป์ก็ม้วนแขนเสื้อขึ้นแล้วเริ่มล้างจาน

แม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่รษิกาเห็นเลอศิลป์ทำเช่นนั้น แต่เธอก็ยังแปลกใจกับภาพที่เห็นอยู่ดีถ้าเลอศิลป์ดูแลฉันแบบนี้เมื่อหกปีก่อน ตอนนี้เราจะเป็นครอบครัวแสนสุขกันไหมนะ?

พอเห็นว่ารษิกายังอยู่ตรงนั้น เลอศิลป์ก็ชวนเธอคุย “ลิสาไปไหนเหรอ? ทำไมเธอไม่ได้อยู่ที่นี่ล่ะ?”

รษิกากลับสู่ความเป็นจริงแล้วตอบว่า “เธอไม่ค่อยสบาย ฉันเลยให้เธอไปพักก่อนค่ะ”

“งั้นผมจะหาแม่บ้านมาช่วยงานคุณที่บ้านแล้วกันนะ”

รษิกาส่ายหน้าตอบ “ไม่ต้องหรอกค่ะ ตอนนี้ฉันไว้ใจคนอื่นไม่ได้เลย พอฉันเสร็จจากเรื่องวุ่นวายที่ทำงานแล้ว ฉันก็จะมีเวลาดูแลเด็กๆ ค่ะ”

ขณะที่พูดอยู่นั้น รษิกาก็หาว

เลอศิลป์หันมามองเธอก่อนจะเร่งมือล้างจานจนเสร็จ พอล้างเสร็จแล้ว เขาก็พาเธอออกไปจากห้องครัว

รษิการู้สึกง่วงงุน จึงเดินตามเขาไปนั่งที่โซฟา