ตอนที่ 1492 จวนจะเสร็จแล้ว

รษิกาเหนื่อยล้ามาก เธอจะผล็อยหลับไปทันทีที่เธอขึ้นเตียงในช่วงสองสามคืนที่ผ่านมา

แต่คืนนี้ เธอนอนไม่หลับแม้จะอยู่บนเตียงมานานพอดูแล้ว

แทนที่จะรู้สึกง่วง เธอกลับคิดถึงแต่สายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาของเลอศิลป์

รษิกาอดไม่ได้ที่จะประหม่าเมื่อเธอรู้ว่าเลอศิลป์ยังคงอยู่ข้างล่าง

เธอถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อได้ยินเสียงประตูปิดดังมาจากข้างล่าง

หลังจากนั้น เธอก็เดินไปที่หน้าต่างและเห็นเลอศิลป์ขึ้นรถไป รถนั้นนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปช้าๆ

รษิกามองรถของเลอศิลป์หายลับตาไปก่อนจะกลับขึ้นเตียงและหลับไปภายในเวลาไม่นาน

เธอไม่รู้ว่าการนวดของเลอศิลป์คือเหตุผลหรือเปล่า แต่เธอรู้สึกเปี่ยมไปด้วยพลังมากขึ้นเมื่อตื่นมาในตอนเช้า

เพราะวันนี้เป็นวันอาทิตย์ รษิกาจึงอยู่ที่บ้านกับเด็กๆ แทนที่จะออกไปสถาบันวิจัย ในเวลาเดียวกัน เธอก็ให้เวลาตัวเองได้หยุดพักบ้าง

เช้าวันรุ่งขึ้น รษิกาส่งเด็กๆ ไปโรงเรียนและรีบไปที่สถาบันวิจัย ยิ่งฉันพัฒนายาตัวใหม่ได้เร็วเท่าไร ฉันก็จะได้อยู่กับเด็กๆ เร็วมากขึ้นเท่านั้น

ระหว่างนั้น อรภัทรได้รับสายจากอัญชสา

“คุณเป็นอะไรไป? นี่มันก็หลายวันแล้วนะ แต่คุณยังไม่เคลื่อนไหวเลย!” อัญชสาโมโหเพราะเธอยังไม่เจอชายคนนั้นและยังไม่ได้ยินข่าวคราวว่ารษิกาได้รับบทเรียนไปแล้วเลย

“ฉันทำอะไรไม่ได้เลย นังนั่นอยู่แต่ในบ้าน แล้วฉันก็เข้าไปในหมู่บ้านไม่ได้ด้วย” อรภัทรรู้สึกหมดหนทางไปเหมือนกัน เมื่อวาน ฉันคอยเฝ้าอยู่นอกสถาบันวิจัยมาตลอดทั้งวัน แต่ก็ไม่เจอรษิกาเลย

“ดี วันนี้เธอจะต้องไปทำงานแน่ๆ! ถ้าฉันไม่ได้ข่าวดีจากคุณวันนี้ คุณก็ควรไปซะ กลับไปอยู่ในที่ที่คุณจากมานั่นแหละ!” รษิกาพูดอย่างเย็นชา

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อรภัทรก็รีบยืนยันว่า “ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะจัดการให้เสร็จในวันนี้!”

อัญชสาไม่รอช้า เธอวางสายไปทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น