ตอนที่ 150 มันเกี่ยวข้องกับเธอเสมอ

รษิกาได้ยินเสียงเล็กๆ ของไอรดาชัดเจนแม้จะมีเสียงน้ำกระเซ็นดังมากก็ตาม

เธอตะลึงงันไปครู่หนึ่ง เพราะคิดว่าได้ยินผิดไป จากนั้นเธอก็มองไอรดาด้วยสีหน้าประหลาดใจ

เบนนี่เองก็ตกตะลึงจนชะงักไป เขาไม่สนใจเลยด้วยซ้ำว่าน้ำจะสาดขึ้นมาใส่เขา

แต่กระนั้น ไอรดาก็เล่นกับวาฬเบลูกาต่อโดยไม่ได้สังเกตเลยว่ารษิกากับคนอื่นมีท่าทีตกตะลึงแค่ไหน

ในที่สุดเจ้าหน้าที่ก็ให้พวกเขากลับไปที่นั่งเพราะการแสดงช่วงต่อไปกำลังจะเริ่มขึ้น

รษิกากับเด็กชายทั้งสองยังคงตะลึงอยู่ ในทางกลับกัน ไอรดาเดินจูงมือรษิกากลับมานั่งราวกับว่าไม่มีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้น

เลอศิลป์สังเกตเห็นว่าพวกเขาตะลึงกันจึงถามพลางขมวดคิ้วว่า “มีอะไรเหรอ?”

รษิกาหลุดออกจากภวังค์ทันที เธอเหลือบมองไอรดาก่อนจะกระซิบว่า “ไอรดา… เหมือนเธอจะพูดออกมาเมื่อครู่นี้”

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังพูดออกมาอย่างคล่องแคล่วและเสียงก็น่ารักด้วย

เลอศิลป์เหลือบมองลูกสาวด้วยความประหลาดใจและถามว่า “เธอพูดว่าอะไรเหรอ?”

รษิกาผงะกับคำถามเขา เธอตื่นเต้นมากที่ไอรดาพูดจนจำไม่ได้ว่าไอรดาพูดอะไร

อชิเสริมเข้ามาว่า “เธอบอกว่า วาฬเบลูกาหอมแก้มเธอครับ”

เบนนี่ที่นั่งถัดจากอชิทนความอยากรู้ไม่ไหวเลยถามว่า “ไอวี่ไม่ได้เป็นใบ้เหรอครับ?”

พวกเขาคิดมาตลอดว่าไอรดาเป็นใบ้ เพราะพวกเขาไม่เคยได้ยินเธอพูดเลยตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน

เลอศิลป์ขมวดคิ้วและตอบว่า “ฉันบอกตั้งแต่เมื่อไรว่าไอวี่เป็นใบ้?”