ตอนที่ 1508 อย่าว่าพวกเขาเลยนะคะ

“มันดึกมากแล้วจริงๆ คุณควรไปนอนได้แล้ว และอย่าเพิ่งออกไปไหนในช่วงสองสามวันนี้” เลอศิลป์เตือนพวกเขา

เด็กๆ พยักหน้าเป็นการตอบรับ

“โอเคครับ! พวกเราจะไปนอนเดี๋ยวนี้!” อชิพูดขณะที่เขาพาเบนนี่และไอรดากลับเข้าไปข้างใน

เลอศิลป์ไม่ได้พูดอะไรอีกหลังจากที่พวกเขาทั้งสามคนออกไปจากระเบียง

ในขณะเดียวกันรษิกาก็หน้าแดง

ครั้งที่แล้วที่พวกเขาจับได้ คือฉันกับเลอศิลป์แค่กอดกัน แต่ครั้งนี้พวกเขาเกือบจับได้ว่าเรากำลังจะจูบกัน!

รษิกามองเลอศิลป์อีกครั้งเมื่อคิดถึงเรื่องนั้น

“มันดึกมากแล้วจริงๆ ผมว่าพวกเขาคงไปนอนกันหมดแล้วล่ะ” เลอศิลป์พูดด้วยสีหน้าไร้เดียงสา

รษิกาไม่รู้จะพูดอะไรเมื่อเห็นว่าเขานิ่งมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ “อย่างที่คุณพูด มันดึกแล้ว ฉันต้องไปนอนแล้ว คุณก็ควรกลับบ้านเหมือนกันนะคุณเลอศิลป์!”

เลอศิลป์มองเธออย่างเอ็นดูเมื่อเห็นเธอสับสน

เขาเอื้อมมือออกมาจับข้อมือของรษิกาขณะที่เธอเดินผ่านเขา

เขาหมุนตัวเธอ และจูบเธออย่างรวดเร็ว

“ดูแลตัวเองดีๆ นะ ผมจะเปิดโทรศัพท์ไว้ตลอด ดังนั้นโทรหาผมได้เลยถ้ามีอะไรเกิดขึ้น” เขากล่าวก่อนจะปล่อยเธอไป

หลังจากที่ถูกจูบโดยไม่ทันตั้งตัว รษิกาก็กลับมาตั้งสติได้เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา

เสียงที่ทุ้มลึกและเย้ายวนของเขาทำให้อารมณ์ด้านลบของเธอจางหายไปหมด “คุณด้วย ขับรถกลับบ้านอย่างปลอดภัย และบอกบอกด้วยถ้าถึงบ้านแล้ว”

เลอศิลป์พยักหน้าด้วยรอยยิ้มและรอจนกระทั่งเธอเข้าไปในคฤหาสน์ก่อนจะขึ้นรถ