ตอนที่ 1527 ยอมย้ายเข้ามาอยู่ด้วย

เลอศิลป์ชะงักฝีเท้าเมื่อได้ยินเสียงรษิกา เขาหันหลังแล้วเดินกลับมาที่เตียง

สายตาของเขาเคร่งขรึมไปเมื่อเห็นหญิงสาวที่ง่วงงุนในชุดนอนที่เปิดไหล่เล็กน้อย

รษิกาพึมพำเหมือนละเมอ “มีอะไรเหรอคะ? คุณควรจะรีบไปอาบน้ำ จะได้เข้านอนเร็วๆ นะ”

ลมหายใจของเลอศิลป์หนักหน่วงขึ้นเมื่อเขาเห็นท่าทีไร้เดียงสาของเธอ แต่เขาก็พยายามระงับความปรารถนาในใจเขาอย่างเต็มที่

ถ้ารษิกาตื่นอยู่ในตอนนี้ เธอจะสังเกตเห็นว่ามีอะไรผิดปกติไป และหลีกเลี่ยงสถานการณ์นี้อย่างรวดเร็ว

กระนั้น ไม่ใช่แค่เธอจะไม่สังเกตเห็นอะไร แต่เธอยังเงยหน้ามองเขาโดยไม่คิดมา ทำให้เห็นลำคอเปลือยเปล่าของเธอ

เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากเลอศิลป์ รษิกาก็ตัดสินใจซุกตัวกลับไปในผ้าห่มอีกครั้ง

ทันใดนั้น เลอศิลป์ก็โน้มตัวลงมาจูบใบหน้าของเธอ

รษิกาตัวแข็งไปชั่วครู่ ความง่วงงุนที่มีหายไปในพริบตาเมื่อเธอรู้ตัวว่าเขากำลังทำอะไร

เขาเดินไปที่ห้องน้ำแล้วเมื่อเธอหันไปมอง ทำให้เธออึ้งไป ตอนนี้เธอตื่นเต็มตาแล้ว อาการง่วงนอนหายไปหลังจากการจูบของเขา

เมื่อเทียบกับสิ่งที่เลอศิลป์ทำให้เธอในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา จูบนี้ไม่ได้มีอะไรมากเลยสำหรับเธอ

กระนั้น มันก็ยังมีความหมายพิเศษต่อเธอ อาจจะเพราะเธอนอนอยู่บนเตียงที่เธอเคยนอนเมื่อหกปีก่อนก็ได้

รษิกายังคงตื่นอยู่ขณะที่เลอศิลป์เดินออกมาจากห้องน้ำ

เธอหันไปมองเขาโดยไม่รู้ตัวเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องน้ำเปิดออกมา

ผมของเขายังคงเปียกและมีน้ำหยดอยู่ขณะที่เขาสวมชุดนอนสีเทา พวกเขาดูเหมือนจะใส่ชุดนอนที่เข้าคู่กัน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของรษิกาก็แดงก่ำ และเธอก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดบังชุดของตัวเองเอาไว้

เหมือนว่าเขาจะสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวของรษิกา เลอศิลป์จึงหันมาหาเธอ