ตอนที่ 1530 เราเรียกว่าคุณปู่ได้ไหม

แม้รษิกาจะพยายามลดน้ำเสียงลง แต่เสียงของเธอก็ยังคงรุนแรงเมื่อมันเป็นเรื่องเกี่ยวกับอชิกับเบนนี่

ศศิตาพูดไม่ออก ส้อมของเธอค้างอยู่กลางอากาศขณะที่เธอหยุดคิดคำพูด แล้วในที่สุดเธอก็กล่าวว่า “อ๋อ งั้นฉันก็หวังว่าเธอจะดูแลลูกชายเธอให้ดีๆ แล้วอย่าให้พวกเขามาเรียกเอกพลว่าอะไรก็ได้ตามใจพวกเขาอีกล่ะ”

เบนนี่มองรษิกาก่อนจะหันไปหาศศิตาแล้วปกป้องแม่ของเขาโดยไม่ลังเล “แต่คุณปู่ก็มีความสุขมากตอนที่พวกเราเรียกว่าคุณปู่นะครับ เราจะเรียกคุณเป็นอย่างอื่นก็ได้เพราะคุณไม่ชอบที่เราเรียกว่าคุณย่า”

ศศิตาหน้าแดงด้วยความโกรธกับคำพูดของเบนนี่ เธอรู้ว่าเขาพูดถูก

โต๊ะอาหารมีบรรยากาศหนักหน่วงไปด้วยความตึงเครียด

รษิกาผงะไปกับความคิดเห็นของเบนนี่ แต่เธอรู้ว่าเขาพูดถูก อันที่จริงแล้วเอกพลกับศศิตาเป็นปู่ย่าของพวกเขานั่นเอง

แทนที่จะดุเบนนี่ที่ทำให้ย่าพวกเขาขายหน้า เธอกลับหันไปมองเอกพลเป็นเชิงขอโทษแทน

เอกพลพยักหน้าให้ความมั่นใจ “ใจเย็นๆ แล้วกินข้าวกันก่อนเถอะนะ เราก็โตๆ กันแล้ว ดังนั้นอย่าให้คำพูดของเด็กๆ ทำให้เราอารมณ์ไม่ดีเลย”

หลังจากนั้น เอกพลก็ตักอาหารใส่จานให้ศศิตาเพื่อให้เธอใจเย็นลง “ใจเย็นๆ หลังมื้อเช้าผมจะพาคุณไปช้อปปิ้งข้างนอก คราวก่อนคุณบอกว่าชอบกระเป๋าอยู่ใบนึงไม่ใช่เหรอ?”

ใบหน้าของศศิตามีอารมณ์ที่แตกต่างกันผสมอยู่ขณะที่เธอจ้องมองอาหารที่เอกพลตักให้

“ฮึ่ม คุณเข้าข้างพวกนั้นสินะ” เธอบ่น “ฉันกินอะไรไม่ลงแล้วล่ะ ถ้าคุณอยากกินก็เชิญตามสบายเลยนะ”

จากนั้นเธอก็หันไปมองรษิกาอย่างเย็นชาก่อนจะขึ้นไปข้างบน

หลังจากนั้นพักหนึ่ง ศศิตาก็กลับลงมาข้างล่างโดยเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว และออกไปจากบ้านอย่างรวดเร็ว

“ฉันขอโทษที่ทำให้คุณทานอาหารไม่อร่อยนะคะ คุณเอกพล” รษิกาพูดเป็นเชิงขอโทษ