ตอนที่ 1532 ผมคิดถูก

เมื่อได้ยินน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยของหญิงสาว ดวงตาของเลอศิลป์ก็อ่อนลง และเขาก็ยืนยันกับเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกเป็นเชิงปลอบใจ “คุณไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกนะ ผมจะคุยกับพ่อแม่ให้ แล้วพวกเขาจะย้ายกลับไปในไม่ช้า”

รษิกาผงะไปกับคำตอบของเขา “เมื่อไรคะ? แล้วคุณจะพูดอะไรกับพวกเขา?”

เลอศิลป์ไม่ได้ตอบคำถามเธอและเพียงแค่พูดไปว่า “พวกเขามักจะอยู่ที่บ้านฟ้าศิริสวัสดิ์หลังใหญ่ ดังนั้นมันคงสะดวกกับพ่อแม่ผมมากกว่าหากกลับไปอยู่ที่เดิม การอยู่ด้วยกันกับเขามันอาจจะทำให้พ่อแม่ผมอึดอัดใจ”

เมื่อเห็นว่าเขาไม่เต็มใจจะตอบคำถามเธอ รษิกาก็ตัดสินใจไม่กดดันต่อไป แต่เธอก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผุดขึ้นมา จึงพูดว่า “แต่ฉันเป็นคนนอก ถ้าคุณขอให้พวกเขากลับไปเพราะฉัน…”

“เราจะเป็นครอบครัวเดียวกันถ้าคุณตอบตกลงจะแต่งงานกับผม” เลอศิลป์แทรก “ส่วนเรื่องพ่อแม่ผม คุณไม่ต้องกังวลว่าพวกเขาจะต่อต้านคุณหรือเปล่า เรื่องนี้ผมจะจัดการเอง”

รษิกาผงะไปเมื่อเขาพูดเรื่องแต่งงานขึ้นมาอีกครั้ง “ฉันเชื่อว่าคุณจะ…”

จากนั้น เธอก็เงยหน้ามามองเวลาและพูดเบี่ยงประเด็น “สายแล้ว ฉันควรจะไปสถาบันวิจัยได้แล้วล่ะค่ะ คุณก็ควรไปทำงานต่อเหมือนกัน”

เลอศิลป์ไม่อยากคาดคั้นเอาคำตอบจากเธอ จึงได้แต่พึมพำตอบรับ เขารอจนเธอวางสายไป

รษิกาถอนหายใจโล่งอกหลังจากเห็นหน้าจอโทรศัพท์ดับไป หลังจากบอกลาคติยาและฝากให้ดูแลเด็กๆ แล้ว เธอก็เปลี่ยนเป็นชุดทำงานและเดินทางไปที่สถาบันวิจัย

หลังจากได้คุยและทำการวิจัยไปพร้อมกับเจตนินเมื่อวานนี้ พวกเขาจึงเหลืออีกเพียงก้าวเดียวก็จะทำสูตรยาตัวใหม่สำเร็จแล้ว

พวกเขาแค่ต้องการเวลาเพิ่มอีกหนึ่งวันเพื่อสรุปผล

รษิกาทิ้งเหตุการณ์ที่ไม่น่าประทับใจเมื่อเช้านี้ไปก่อนเมื่อถึงเวลาทำงาน

เธอรู้ว่าเจตนินรอเธออยู่ตอนที่มาถึงสถาบันวิจัย

“คุณเจตนิน”

ช่วงนี้ท่าทีที่เจตนินมีต่อเธอนั้นขึ้นๆ ลงๆ แต่รษิกาก็ตัดสินใจจะปฏิบัติต่อเขาไม่มากไปกว่าการเป็นเพื่อนร่วมงานเท่านั้น

การร่วมมือนี้นำโดยตระกูลดำรงกุล เจตนินจึงถือว่าเป็นหัวหน้าของเธอในตอนนี้