ตอนที่ 1547 ฝันถึงเธอ

หลังจากเด็กๆ ทานของหวานเสร็จแล้ว รษิกาก็พาพวกเขากลับเข้าไปที่โรงเรียน

เมื่อเธอกลับมาที่รถ และเห็นท่าทีเฉยเมยของเลอศิลป์ เธอก็อดถามไม่ได้ว่า “ฉันไปตกลงกับคุณตอนไหนคะว่าจะไปดูหนังบ่ายวันนี้?”

เลอศิลป์เหลือบมองเธอ เขาตอบไปตามความเป็นจริง “ผมขอโทษที่ผมถือโอกาสตัดสินใจไปแทนคุณ ไม่อย่างนั้น คุณคงจะไม่ยอมแน่”

เมื่อเขาอ่านใจเธอได้ตรงแบบนี้ รษิกาก็ได้แต่ละสายตาไป

เธอคาดเดาได้ถึงความคิดของเลอศิลป์ วันนี้ทั้งวันคงมีความหมายว่าเป็นการออกเดท

แต่มันก็ให้ความรู้สึกที่กะทันหันเกินไปสำหรับเธอ

เมื่อเธอไม่ได้ตอบอะไรกลับมา ดวงตาของเลอศิลป์ก็เคร่งเครียด “เราไปดูหนังกันวันอื่นก็ได้นะ ถ้าคุณไม่พอใจ ส่วนเรื่องของขวัญของเด็กๆ ผมจะไปหาซื้อให้พวกเขาในช่วงบ่ายได้”

รษิกาจับความผิดหวังในน้ำเสียงของเขาได้ จึงรีบส่ายหน้าพลางยิ้มออกมา “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะ ฉันแค่คิดว่าฉันน่าจะแต่งตัวมาให้เหมาะกับโอกาสอย่างนี้”

ไม่นานนักหลังจากเธอพูดออกไป เลอศิลป์ก็มองเธอด้วยความรักใคร่ “ไม่จำเป็นหรอก คุณสวยเสมอในสายตาผม”

คำพูดแสนหวานของเขาทำให้รษิกาแก้มแดง

“ขนาดก่อนหน้านี้พนักงานเสิร์ฟยังละสายตาจากคุณไปไม่ได้เลย” เลอศิลป์เย้าขณะที่เขาเริ่มขับรถออกไป

รษิกาโต้กลับ “เธอมองคุณนั่นแหละ วันนี้ฉันไม่ได้แต่งหน้าเลยด้วยซ้ำ”

ในวันทำงาน เธอจะแต่งหน้าบางๆ และแต่งตัวให้เรียบง่ายมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ถ้าไม่ใช่เพราะเลอศิลป์ เธอคงจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในร้านอาหารก่อนหน้านี้แน่

เลอศิลป์เย้าเธอกลับเพื่อตอบโต้การบ่นของเธอ “คุณหึงหรือไง? คุณรษิกา”