ตอนที่ 1553 พ่อดูแลแม่ดีหรือเปล่า

รษิกาแค่หงุดหงิดตอนที่ดูภาพยนตร์เมื่อครู่นี้ ตอนนี้พวกเขาออกจากโรงภาพยนตร์มาแล้ว เธอจึงพรั่งพรูทุกอย่างออกมา

“ไม่หรอกค่ะ ก็แค่สัญชาตญาณในการทำงานของฉันมันแสดงออกมา โครงเรื่องของหนังมันก็ดีมากพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องไปลงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ หรอก”

แต่เลอศิลป์ยังคงพูดเป็นเชิงขอโทษอยู่ “ผมคิดว่าคุณจะชอบหนังแบบนี้ เอาไว้คราวหน้าผมจะเปลี่ยนเป็นแบบอื่นแทนนะ”

รษิกาหยอกเขากลับราวกับมีบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว “งั้นคราวหน้าดูหนังที่เกี่ยวกับการค้าขายบ้างนะคะ ฉันจะตั้งตารอให้คุณเลอศิลป์สั่งสอนฉันเหมือนกัน”

ดวงตาของเลอศิลป์เคร่งขรึมขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มหยอกล้อเขา เลอศิลป์ตอบรับโดยไม่ลังเล “ได้สิ ผมจะไปกับคุณตามที่คุณต้องการ”

ความเด็ดขาดของเขาทำให้รษิการู้สึกผิดอยู่บ้าง “เอาล่ะ ช่างมันเถอะค่ะ ครั้งเดียวก็เพียงพอแล้วสำหรับประสบการณ์อันไม่พึงประสงค์แบบนี้ คราวหน้าเรามาเปลี่ยนเป็นสิ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกับอาชีพของเรากันเถอะ…”

เช่นนั้นแล้ว เลอศิลป์ก็เงยหน้ามามองเธอผ่านกระจกในรถ

ขณะที่ทั้งสองสบตากัน พวกเขาก็ยิ้ม

เมื่อพวกเขากลับไปถึงบ้านก็เป็นเวลาสามทุ่มแล้ว

ทั้งสองตรงเข้าไปในบ้านพร้อมกับถุงหลายใบในมือ

ระหว่างนั้น เด็กทั้งสามคนที่อยู่บ้านกันหลังจากครรชิตไปรับกลับมาจากโรงเรียนก็กำลังตั้งอกตั้งใจรอของขวัญกันอย่างอดทนมาตลอดทั้งคืน

นาทีที่เลอศิลป์กับรษิกาก้าวเข้ามาในบ้าน เด็กๆ ก็กระโดดเข้าหาพวกเขาอย่างตื่นเต้น

“พ่อ! แม่!”

เลอศิลป์เป็นคนถือถุงส่วนมากเอาไว้ รษิกาที่มือว่างอยู่จึงโน้มตัวลงมาลูบหัวเด็กๆ อย่างรักใคร่พลางยิ้ม “พวกหนูเป็นเด็กดีกันหรือเปล่า? เชื่อฟังคุณคติยาไหมจ๊ะ?”

เด็กๆ อุทานออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน “แน่นอน เราเป็นเด็กดี! เราช่วยคุณคติยาเตรียมอาหารด้วยซ้ำ!”

รษิกายิ้มกว้างขึ้นเมื่อเธอได้ยินสิ่งเหล่านั้น

“แม่ฮะ ไหนของขวัญของเราล่ะ?”

เบนนี่จ้องมองรษิกาอย่างคาดหวัง ซึ่งเธอก็เงยหน้าขึ้นมามองไปทางเลอศิลป์

เขาตอบด้วยการหยิกแก้มอ้วนๆ ก่อนจะบุ้ยใบ้ไปพลางกล่าวว่า “ของอยู่บนโซฟา ไปเปิดดูเองได้เลย”