ตอนที่ 1559 หวังว่าชีวิตจะเป็นเช่นนี้ได้ทุกวัน

รษิกาฟังคำอธิบายของเลอศิลป์อย่างตั้งใจ

จากนั้น เลอศิลป์ก็เสริมว่า “สิ่งที่คุณต้องทำคือหนักแน่นในผลกำไรของเจตนิน จากนั้นก็เพิ่มเปอร์เซ็นต์ไปทีละนิด ถ้าเขาต้องการกำไรจริงๆ เขาจะยอมจำนนอย่างแน่นอน”

หลังจากได้ยินเช่นนั้น รษิกาก็พยักหน้าเข้าใจ “ฉันเข้าใจแล้วล่ะ”

เลอศิลป์เลิกคิ้ว “เป็นไปตามที่คาดหวังจากคนเป็นนายหญิงแห่งบ้านฟ้าศิริสวัสดิ์เลยนะ คุณฉลาดมากจริงๆ”

เมื่อเขาหยอกเธอเช่นนั้น รษิกาก็แกล้งทำเป็นโมโหและหันกลับไปเพื่อจะสั่งคติยาให้ช่วยเธอเตรียมห้องรับรองแขกเอาไว้ให้พร้อม

อนิจจา คติยาไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน

“คุณมองหาใครเหรอ?”

เลอศิลป์ส่งเสียงราวกับเขาอ่านใจเธอไม่ออก

“คติยาอยู่ไหน?” รษิกาฮึดฮัด

แน่นอนว่า เลอศิลป์คิดไว้แล้วว่าเธอจะตอบอย่างนี้

เขามองเธออย่างขบขัน “เธอจะมาอยู่ที่นี่ทำไมในเมื่อนี่คือเวลาที่เราควรจะอยู่กันตามลำพัง?”

เมื่อพูดเช่นนั้นแล้ว เขาก็นวดเธอแรงขึ้น “หรือว่าคุณอยากจะให้เธอเห็นว่าผมบริการคุณได้ดีแค่ไหน?”

พอเขาพูดแบบนั้น รษิกาก็แก้มแดงและยกมือขึ้นมาปัดเขาออกไป

เลอศิลป์รู้เจตนาของเธอ เขาขอโทษพลางหัวเราะเบาๆ “โอเค ผมขอโทษ ผมให้เธอออกไปเพราะผมรู้ว่าคุณเขิน”

ตอนนั้นเองที่รษิกามีสีหน้าผ่อนคลายขึ้น

หลังจากนั้น เลอศิลป์ก็ถามอย่างมีเลศนัย “ผมเป็นที่ปรึกษาที่ดีมากใช่ไหมล่ะ? คุณไม่คิดว่าจะต้องขอบคุณผมหน่อยเหรอ? ในเมื่อผมสอนคุณไปตั้งมากมายเมื่อกี้นี้”

รษิกานิ่งเงียบทันทีโดยไม่รู้สึกตัว ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้น เธอก็สังเกตเห็นว่าเขากำลังมองเธออย่างแน่วแน่ สายตาของเขาจ้องอยู่ที่ริมฝีปากของเธออย่างเห็นได้ชัด