ตอนที่ 1563 อ้อนวอน

รษิกาอธิบายว่า “ฉันบอกคุณไปก่อนหน้านี้แล้วว่าไม่เกี่ยวอะไรกับเขา เขาไม่ได้รู้เลยด้วยซ้ำว่าวันนี้ฉันมาที่นี่”

เธอพยายามควบคุมความรู้สึกแปลกๆ ในใจเธอ และทำใจเย็นขณะที่จ้องมองชายหนุ่มตรงหน้า “คุณเจตนินคะ ที่คุณทำแบบนี้ก็เพื่อต้องการเพิ่มผลกำไรให้ดำรงกุลกรุ๊ปใช่ไปม? แต่น่าเสียดายนะคะที่ฉันไม่สามารถยอมรับที่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ได้ ในเมื่อมันเป็นอย่างนั้น ทำไมเราไม่ลองมาพบกันครึ่งทางล่ะคะ?”

เจตนินเยาะ “เพื่อเห็นแก่คุณ ผมหวังว่ามันจะจริงนะที่คุณเลอศิลป์ไม่รู้เรื่องที่เรามาพบกันวันนี้ ไม่อย่างนั้น เขาก็น่าจะโผล่มาระหว่างที่เราคุยกันแล้ว ผมก็ไม่คิดว่าเรามีอะไรที่ต้องคุยกันอีก”

เพราะไม่อยากได้ยินชื่อเลอศิลป์หลุดออกมาจากปากเจตนินอีก เธอจึงตัดบทไปว่า “แค่บอกฉันมาค่ะ ว่ากำไรที่น้อยที่สุดที่คุณรับได้อยู่ที่เท่าไร? คุณเจตนิน”

เจตนินตอบคำถามไปอย่างไม่ลังเล “ผมบอกไปก่อนหน้านี้ตั้งนานแล้ว แม้ว่าดำรงกุลกรุ๊ปจะไม่ได้ครองส่วนแบ่งสูงสุด แต่อย่างน้อยก็จะต้องแบ่งกันกับสถาบันวิจัยคนละครึ่ง”

รษิกากดดันต่อไปโดยไม่มีท่าทีว่าจะยอมแพ้ “เราจ่ายค่าสมุนไพรที่ดำรงกุลกรุ๊ปหามาให้ได้เป็นสามเท่าของราคาตลาด ส่วนเรื่องช่องทางการขาย เราก็หาบริษัทอื่นมาร่วมมือได้นะคะ นี่แปลว่าการร่วมมือระหว่างสถาบันกับดำรงกุลกรุ๊ปนั้นเป็นแค่ในช่วงเริ่มต้นเท่านั้น สิ่งที่เกิดขึ้นในภายหลังเป็นเพียงความสัมพันธ์ทางการค้าเพียงอย่างเดียว บอกฉันสิคุณเจตนิน ทำไมฉันจะต้องแบ่งกำไรคนละครึ่งกับคุณด้วย?”

เช่นนั้น เจตนินก็กล่าวว่า “เพราะตอนนี้ คุณคือคนที่ต้องมาอ้อนวอนกับผมไงล่ะ”

เขาแน่ใจว่าเขาคือคนที่ถือไพ่เหนือกว่าอยู่ในขณะนี้ และเขาคิดว่ารษิกาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมทำตาม

รษิกากล่าวว่า “สามสิบเปอร์เซ็นต์ นั่นมากที่สุดที่เราทำได้แล้วค่ะ”

เมื่อเจตนินได้ยินเช่นนั้น สีหน้าเขาก็หม่นไปในทันที น้ำเสียงเขาเจือไปด้วยการเสียดสีเมื่อพูดว่า “ถ้างั้น ผมไม่คิดว่ามีความจำเป็นอะไรที่เราต้องคุยกันอีก คุณรษิกา”

คราวก่อนที่เราเจอกัน เธอตั้งเป้าไว้ว่าให้ดำรงกุลกรุ๊ปรับกำไรที่ยี่สิบแปดเปอร์เซ็นต์ ทำให้เราแยกกันไปไม่ดีเท่าไรนัก แล้วตอนนี้ เธอยังมีหน้ามาเพิ่มให้แค่สองเปอร์เซ็นต์เท่านั้นเหรอ ? ถ้าแบบนั้น ก็คุยกันทางโทรศัพท์ไปก็ได้

รษิกาเม้มปากแล้วเงียบไป ดวงตาเธอเต็มไปด้วยแววมุ่งมั่นราวกับจะพูดว่าไม่มีทางที่เธอจะยอมแพ้ในเรื่องนี้