ตอนที่ 162 ความสัมพันธ์ของพวกเขา

พอเห็นปฏิกิริยาที่พวกเขามีต่อกันมาสองสามครั้ง ก็ดูเหมือนจักรภพจะคิดออกแล้ว

อย่างน้อยที่สุดเขาก็เห็นได้ว่าท่าทีที่เลอศิลป์มีต่อรษิกานั้นห่างไกลจากสิ่งที่เขาคิดไว้เป็นอย่างมาก

เมื่อคิดถึงความสัมพันธ์ของพวกเขาเมื่อก่อนหน้านี้ จักรภพคิดว่าเลอศิลป์คงจะไม่สนใจรษิกาเป็นแน่ แต่กระนั้นทุกอย่างมันกลับตรงกันข้าม

อันที่จริง เขาบอกได้เลยว่าเลอศิลป์กำลังช่วยเธอทุกทางเท่าที่เขาจะสามารถทำได้

อัญชสาต่างหากที่เขาเพิกเฉยไปอย่างสิ้นเชิง

เมื่อได้เห็นพวกเขาพูดคุยกัน จักรภพก็บอกได้ว่าเลอศิลป์นั้นเป็นห่วงรษิกามาก มันจึงเป็นเหตุผลที่เขาแนะนำออกไปแบบนั้น หลังจากที่ได้เห็นภาพตรงหน้าและยังเห็นด้วยว่าจู่ๆ เลอศิลป์ก็ไม่พอใจเป็นอย่างมาก

เลอศิลอ์ขมวดคิ้วและไม่สนใจคำถามของจักรภพขนาดที่สีหน้าของเขาหม่นหมองลงไป

จักรภพรู้จักเลอศิลป์ดี เขาจึงแกล้งทำเสียงเป็นกังวลเมื่อพูดขึ้นมาว่า “ฉันเป็นคนเชิญคุณหมอรษิกามาเอง และมันคงไม่ดีที่จะปล่อยให้เธออยู่อย่างนั้นตามลำพัง ฉันว่าจะไปคุยกับเธอสักหน่อย นายจะไปด้วยกันไหมล่ะ?”

เลอศิลป์ตอบรับหลังจากนั้นเพียงไม่กี่วินาที

ทั้งสองคนขอตัวจากฝูงชนและเดินออกไป

ระหว่างนั้น รษิกากำลังคุยอยู่กับรณภพอย่างออกรสออกชาติ จู่ๆ เธอก็เห็นชายสองคนมาปรากฏตัวข้างหลังรณภพ รอยยิ้มเธอจึงจางหายไปและกลับกลายมาเป็นการขมวดคิ้วแทน

“คุณรณภพ กลับมาตั้งแต่เมื่อรครับเนี่ย? ทำไมไม่ได้บอกผมเลยว่าคุณจะกลับมา?” จักรภพตบไหล่รณภพเบาๆ

รณภพหันไปยิ้ม หลังจากพูดคุยทักทายกับรณภพแล้ว จักรภพก็ชำเลืองมองเลอศิลป์อย่างรวดเร็วก่อนที่จะถามจักรภพว่า “คุณรู้จักคุณหมอรษิกาด้วยเหรอ?”

รณภพพยักหน้าและยิ้ม “ใช่แล้ว อันที่จริงผมรู้จักเธอดีเลยแหละครับ”

จักรภพใจเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาเหลือบมองเลอศิลป์ตามสัญชาตญาณแล้วก็พบว่าท่าทีของเลอศิลป์นั้นเย็นชามาก