ตอนที่ 1645 นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

หลังจากมองดูเลอศิลป์อยู่พักหนึ่งเพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้แกล้งทำเป็นขอบคุณ คมสันก็รู้สึกได้ถึงอารมณ์แปรปรวน

“ตอนนี้คุณกับคุณหมอรษิกาเป็นยังไงบ้าง?” เขาโพล่งออกมา

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จู่ๆ เลอศิลป์ก็นึกถึงคำพูดที่คมสันล้อเลียนเขาตอนที่เขาปรากฏตัวขึ้นที่นี่

เฮ้อ ฉันกังวลเรื่องรษิกามากจนลืมคำพูดของเขาไปเลย ฉันสงสัยว่าฉันจะจำคำพูดพวกนั้นได้ไหมถ้าเขาไม่ถามคำถามนั้น

“เธอกับผมอยู่ด้วยกัน เหมือนที่คุณเดาไว้นั่นแหละ” เลอศิลป์ตอบตามความจริง คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย “ผมขอเธอแต่งงานแล้ว และเราจะจัดงานแต่งงานเมื่อเธอฟื้นขึ้นมา!”

ในทางเทคนิคแล้ว รษิกาไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอของฉัน และมีความเป็นไปได้สูงที่เธออาจจะปฏิเสธฉัน... อย่างไรก็ตาม ฉันจะทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อให้เธอตอบตกลง! ฉันไม่อยากจะต้องเจอกับความทรมานที่ต้องสูญเสียเธอไปอีกแล้ว!

ความประหลาดใจฉายแวววาบผ่านดวงตาของคมสันทันที

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขานึกย้อนกลับไปถึงท่าทีก่อนหน้านี้ของเลอศิลป์ ความโล่งใจและความขมขื่นก็เข้าครอบงำเขา “แน่นอน ในบรรดาพวกเราสามคน คุณมีโอกาสที่ดีที่สุดที่จะชนะใจเธอเสมอ”

ท้ายที่สุดแล้ว ทั้งเจตนินและฉันก็ไม่สามารถรักรษิกาได้โดยไม่มีจุดประสงค์อื่นได้ แม้ว่าเลอศิลป์จะแตกต่างจากพวกเรา แต่เขาก็มีอำนาจและความมั่งคั่งเหลือเฟือ ดังนั้นความรักที่เขามีต่อรษิกาจึงบริสุทธิ์และปราศจากเจตนาแอบแฝงอย่างปฏิเสธไม่ได้

ด้วยความรู้สึกงุนงงกับการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมไปอย่างกะทันหันของคมสัน เลอศิลป์จึงยืนอยู่กับที่และจ้องมองอย่างเงียบๆ

วินาทีต่อมา คมสันก็หลุบตาลงด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้ “ผมรู้สึกได้ว่าคุณหมอรษิกาใส่ใจคุณมากมาโดยตลอด แต่ว่าเธอไม่เคยอยากจะยอมรับความรู้สึกของเธอเลย ในทางกลับกัน ผมก็เลือกที่จะโกหกตัวเอง ด้วยความสัตย์จริง คุณคือคนเดียวที่เธอรัก ไม่ว่าจะหกปีที่แล้วหรือตอนนี้ ความรักที่เธอมีต่อคุณไม่เคยเปลี่ยนแปลง”

เลอศิลป์ดีใจมาก แต่ไม่นานเขาก็หรี่ตาลง ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง