ตอนที่ 1669 ทำไมคุณพูดอย่างนั้น

อาจารย์หมอพงศกร!

ดวงตาของคมสันเต็มไปด้วยความตกใจกับคำพูดของเลอศิลป์

เขาสามารถจ้างอาจารย์หมอพงศกรได้ด้วย ที่น่าแปลกใจยิ่งกว่านั้นคืออาจารย์หมอพงศกรยังไม่สามารถรับมือกับอาการของรษิกาได้ ไม่เช่นนั้นเลอศิลป์ก็คงไม่มาพบฉันในวันนี้

“อาจารย์หมอพูดอะไรอีก?” เขารู้สึกสิ้นหวังที่จะได้ยินคำวินิจฉัยของเพเรกริน

เลอศิลป์ส่ายหัว สีหน้าของเขาดูหม่นหมอง “อาจารย์หมอพงศกรยังคงอ่านตำราทางการแพทย์เพื่อหาทางรักษารษิกาอยู่”

คมสันกลายเป็นคนเคร่งขรึม ดวงตาของเขาครุ่นคิด “ให้ผมลองคิดดูก่อนนะ ผมจะลองคิดอะไรบางอย่าง”

ฉันอยู่ในคุกขณะที่รษิกานอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลโดยมีชีวิตของเธอเป็นเดิมพัน แม้แต่อาจารย์หมอพงศกรก็ไม่สามารถช่วยชีวิตเธอได้ ฉันต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อเธอไม่ว่าจะต้องใช้เวลาเท่าใดก็ตาม

คำพูดของเลอศิลป์ดังก้องอยู่ในใจของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

คมสันขมวดคิ้วขณะที่เขาพยายามถอดรหัสข้อมูลใดๆ ที่เขาพอจะเดาได้จากคำเหล่านั้น

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าสมองของเขาจะบอบช้ำไปหมดแล้ว แต่เขาก็ไม่สามารถคิดถึงสมุนไพรใดๆ ที่จะตรงกับประสิทธิภาพของยาได้

คมสันเริ่มหงุดหงิด

“คุณหมอรษิกาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องทดลอง เธอไวต่อกลิ่นของสมุนไพร รวมถึงตัวอย่างหายากที่ผ่านมือของเธอ เธอคงจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่างถ้าเธอได้กลิ่นสิ่งที่มีพิษ และเจตนินก็รู้เรื่องนี้” เขาคิดถึงความเป็นไปได้อย่างรวดเร็ว “เพื่อปกปิดกลิ่นของสมุนไพร เขาต้องใช้กลิ่นหอมในปริมาณที่พอเหมาะ”

“อย่ากดดันตัวเอง ถ้าคุณยังคิดอะไรไม่ออกก็พักก่อนเถอะ” เลอศิลป์รู้สึกประทับใจเมื่อเห็นความตื่นตระหนกของคมสัน “อย่างที่คุณพูด แม้ว่าอาจารย์หมอพงศกรจะมีทักษะ แต่ตอนนี้เขาก็ยังทำอะไรไม่ได้เลย”