ตอนที่ 1672 ไม่ได้นอนมาสองวันแล้ว

คมสันใช้เวลานานในตั้งสติก่อนที่จะพยักหน้าช้าๆ แต่ยังคงมึนงงด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เลอศิลป์ละสายตาไป “ผมอยากจะขอบคุณสำหรับคำพูดของคุณก่อนหน้านี้ ผมจะไม่ยอมแพ้ และรษิกาจะต้องดีขึ้น”

คมสันรู้สึกโล่งใจทันทีกับคำพูดเหล่านั้น “เธอจะต้องดีขึ้น ผมหวังว่าคุณจะบอกผมด้วยเรื่องที่คุณแต่งงานเพื่อที่ผมจะได้อวยพรให้คุณโชคดี”

เลอศิลป์พยักหน้า

ชายทั้งสองต่างมองหน้ากันเป็นครั้งสุดท้ายอย่างเงียบๆ คมสันเฝ้าดูเลอศิลป์จากไปก่อนที่จะถูกพากลับไปที่ห้องขัง

ด้วยคำพูดของคมสันที่ยังคงก้องอยู่ในใจเลอศิลป์ขณะที่เขาออกมาจากสถานที่นั้น เลอศิลป์ก็ค่อยๆ กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

ฉันทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว จากนี้คงได้แต่รอและหวังว่าหมอจะคิดอะไรบางอย่างออกมาได้ก่อนถึงเส้นตาย ไม่งั้นฉันจะต้องยอมจำนนต่อเจตนิน ก่อนถึงเวลานั้น สิ่งเดียวที่ฉันทำได้คืออยู่กับรษิกา

ด้วยความคิดนั้น เขาจึงเหยียบคันเร่งรีบไปโรงพยาบาล

ตอนที่เขามาถึงเป็นเวลาพลบค่ำแล้ว

เลอศิลป์ให้ครรชิตไปรับอาหารเย็นมาให้ผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ที่โรงพยาบาล พวกเขารับประทานอาหารกันบนโต๊ะใหญ่ในห้องประชุม

เมธินียังคงไม่สบายใจตอนที่อยู่ข้างเตียงของรษิกา

เธอยืนขึ้นเมื่อเขามาถึง “เป็นยังไงบ้าง? คุณค้นพบอะไรบ้างหรือเปล่า?”

เลอศิลป์ส่ายหัว แต่สีหน้าของเขาไม่ได้ซีดเซียวเหมือนตอนที่เขาจากไป มันกลับมีแววของการมองโลกในแง่ดีในดวงตาของเขาด้วยซ้ำ

“ยังไม่ได้อะไรเลย แต่ผมเชื่อว่าจะไม่มีอันตรายเกิดขึ้นกับรษิกา”

หลังจากพูดจบ เขาก็สังเกตเห็นสีหน้าของเมธินี

การจมอยู่กับความกังวลเป็นเวลาสองวันติดต่อกันทำให้หน้าเมธินีซีดและดูไม่ดีนัก ดวงตาและคิ้วของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า