ตอนที่ 1685 ไหนล่ะ สิ่งที่ผมต้องการ

เห็นได้ชัดว่าคำเตือนของเลอศิลป์เป็นไปตามจุดประสงค์ที่เขาต้องการ เมื่อเผชิญหน้ากับอรอุษาที่อยู่ตรงหน้าเขา ตอนนี้เจตนินก็มีความสำรวมมากขึ้นกว่าเดิมมาก

อรอุษาทักทายอย่างสง่างามด้วยรอยยิ้ม “ยินดีที่ได้พบคุณนะคะ คุณเจตนิน ฉันได้ยินเรื่องของคุณมามากเลย”

เจตนินลุกขึ้นและยื่นมือของเขามาอย่างสุภาพเพื่อจับมือกัน “คุณสวยมากครับ คุณอรอุษา คุณส่งเสริมคุณเลอศิลป์ได้เป็นอย่างดี แม้แต่ภูมิหลังครอบครัวของคุณก็ยังคล้ายกับเขา คุณสองคนเป็นกิ่งทองใบหยกอย่างแน่นอน! ผมสงสัยว่าคุณจะเชิญผมไปงานแต่งงานของคุณหรือเปล่า ก็เลยอยากจะอวยพรคุณก่อน!” จากนั้น เขาก็เบนสายตาที่เต็มไปด้วยการเสียดสีให้กับเลอศิลป์ “มีของดีๆ อยู่ใกล้ตัวคุณมากมายเชียวนะ คุณเลอศิลป์ แล้วทำไมคุณต้องหมกมุ่นอยู่กับคุณรษิกามากขนาดนี้? คงไม่มีปัญหาอะไรมากหากคุณเลือกคุณอรอุษาไปตั้งแต่แรก!”

เลอศิลป์มองเขาอย่างเย็นชา “ผมพาเธอมาที่นี่แล้ว ของที่ผมต้องการอยู่ที่ไหน”

เจตนินหัวเราะคิกคัก “อดทนหน่อยสิ สิ่งที่ผมอยากเห็นไม่ใช่เธอ”

แวววาวเย็นวาบฉายไปทั่วดวงตาของชายทั้งสอง

เลอศิลป์ดึงทะเบียนสมรสออกมาอย่างไม่แสดงอารมณ์ และเจตนินก็เอื้อมมือไปรับมา

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าเลอศิลป์จะไม่ได้สังเกตเห็นมือของเจตนิน จึงเดินผ่านเจตนินไปและวางทะเบียนสมรสไว้บนโต๊ะกาแฟแทน

ใบหน้าของเจตนินหม่นลงอย่างมากขณะที่มือของเขาแข็งค้างอยู่กลางอากาศ อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เขาเห็นอรอุษาที่อยู่ด้านข้าง เขาก็สงบสติอารมณ์ได้ทันที ร่องรอยของความพึงพอใจพุ่งขึ้นมาบนใบหน้าของเขา

ไม่สำคัญว่าเขาจะมีท่าทีแบบไหน! เขาแพ้แล้ว!

เจตนินยิ้มออกมา เขาหันหลังเดินไปที่โต๊ะกาแฟเพื่อหยิบทะเบียนสมรสขึ้นมา

ทันทีที่เขาเห็นรูปถ่ายและตราประทับอย่างเป็นทางการบนทะเบียนสมรส เขาก็ยิ่งยิ้มเยาะมากขึ้น

“อื้ม! ภาพถ่ายมาได้ดีนี่! ทั้งคุณเลอศิลป์และคุณนายอรอุษาขึ้นกล้องมากจริงๆ!” เมื่อพูดอย่างนั้นเขาก็ส่ายหัวอย่างเสียใจ “อีกอย่าง นี่คือทะเบียนสมรส ทำไมคุณสองคนถึงไม่ยิ้มล่ะ? คนที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นคงจะคิดว่ามีคนบังคับให้คุณสองคนแต่งงานกันนะ!”

ใบหน้าของเลอศิลป์และอรอุษาขุ่นมัวเมื่อพวกเขาได้ยินเจตนินใช้คำว่า “คุณนาย” ในคำพูดของเขา