ตอนที่ 1687 ถ้าเรามัวแต่ชักช้า

หลังจากออกจากบ้านดำรงกุลแล้ว เลอศิลป์ก็ไม่มีเวลาแม้แต่น้อยที่จะไปส่งอรอุษากลับบ้าน เขาพาเธอไปโรงพยาบาลแทน

ขณะที่เธอนั่งอยู่ที่เบาะผู้โดยสารด้านหลังและสังเกตว่าเขากังวลแค่ไหนเมื่อมองผ่านกระจกมองหลัง เธอก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอยู่ลึกๆ ปรากฎว่าทุกสิ่งที่เลอศิลป์บอกฉันก่อนหน้านี้เป็นเรื่องจริง ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะรักใครได้ขนาดนี้

เธอตระหนักได้ว่าความรักที่เขามีต่อรษิกานั้นหนักแน่นเพียงใด ทำให้เธอสงสัยว่ารษิกาเป็นผู้หญิงประเภทไหน แม้ว่าเขาจะพาเธอไปโรงพยาบาลตอนกลางดึก แต่เธอก็ไม่ได้บ่นแม้แต่น้อย

หลังจากที่เลอศิลป์รีบไปโรงพยาบาล เขาจึงตระหนักได้ว่าเขาลืมส่งอรอุษากลับบ้าน ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ทุกอย่างยุ่งมากจนเขาแทบจะคิดอะไรไม่ออก เขาเอ่ยขอโทษ “ผมขอโทษที่ทำให้คุณลำบากใจที่ต้องไปจดทะเบียนสมรสกับผมในเวลาดึกขนาดนี้ แล้วพาคุณมาโรงพยาบาลอีก ถ้าคุณไม่รังเกียจ รบกวนคุณรออยู่ในรถสักพัก ผมจะขอให้ผู้ช่วยของผมมารับคุณกลับบ้าน”

อรอุษาหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองไปยังโรงพยาบาล เธอก็ตอบเบาๆ ว่า “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันอยากเข้าไปดูผู้หญิงที่สามารถทำให้คุณใส่ใจเธอได้อย่างลึกซึ้งขนาดนี้” จากนั้นเธอก็หันไปหาเลอศิลป์ด้วยรอยยิ้ม “คุณไม่รังเกียจใช่ไหม?”

ทั้งคู่มองหน้ากันไม่กี่วินาที เธอก็เห็นสายตาของเขาค่อยๆ สงบลงเมื่อพูดถึงรษิกา และความอยากรู้อยากเห็นของเธอก็เพิ่มสูงขึ้น

“เหตุผลส่วนหนึ่งที่ผมจัดการเพื่อให้ได้ยาถอนพิษขวดนี้มาก็คือคุณ ในทางหนึ่ง คุณมีส่วนในการช่วยรษิกา เธอควรจะขอบคุณคุณเป็นการส่วนตัว” เขาตอบด้วยน้ำเสียงทุ้ม

เมื่อได้ยินคำตอบของเขา อรอุษาก็อดไม่ได้ที่จะพูดล้อเล่นว่า “จริงเหรอ? คุณไม่กลัวว่าเธอจะหึงเมื่อฟื้นขึ้นมาแล้วเจอคุณอยู่กับผู้หญิงคนอื่นหรือไงคะ? ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะทนต่อความน่าตกใจขนาดนี้ได้ใช่ไหมล่ะ?”

แค่ความคิดที่จะต้องฟื้นขึ้นมาหลังจากหมดสติไปสามหรือสี่วันเพื่อเห็นผู้ชายที่เธอรักยืนอยู่ข้างผู้หญิงแปลกหน้านั้นมากเกินไปสำหรับอรอุษา ไม่ต้องพูดถึงว่ามันคือความเป็นจริงที่รษิกากำลังจะเผชิญ

เลอศิลป์ยิ้มอย่างสงบ “รษิกาไม่ใช่แบบนั้น คุณไม่ต้องกังวลไป ในเมื่อคุณต้องการพบเธอ คุณก็ควรเข้าไปกับผม”