ตอนที่ 1710 ตกตะลึง

เลอศิลป์ตัวแข็งเมื่อโทรศัพท์ถูกวางสาย เขายังมีอะไรหลายอย่างที่อยากพูด

แต่พอใคร่ครวญอีกครั้งก็กลืนคำพูดเหล่านั้นลงไป

ตอนนี้เขาอยากให้รษิกาทุ่มเทกับการหาวิธีพัฒนายาถอนพิษ

เรื่องอื่นล้วนไม่สำคัญ

อย่างแย่ที่สุดก็แค่ไปขอร้องหมอนั่นอีกครั้ง

รษิการับรู้ความกังวลของเขา เธอปลอบโยนอย่างนุ่มนวล “ผลการตรวจเลือดจะออกเร็วๆ นี้แหละ แล้วฉันจะคิดหาทาง”

ชายหนุ่มดูเบาใจขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยิน “ผมเชื่อมั่นในตัวคุณ”

ความเงียบเข้าครอบงำในห้องอีกครั้ง

เลอศิลป์รู้ดีว่ารษิกากลับไปครุ่นคิดเรื่องยาถอนพิษ จึงไม่รบกวน

ใครคนหนึ่งเคาะประตู

รษิกาออกจากภวังค์และมองที่ประตูอย่างสงสัย คิดว่าคงเป็นเมธินี

เลอศิลป์ลุกขึ้นไปเปิดประตู

ชายหนุ่มรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นเมื่อเห็นคนตรงหน้า

“เลอศิลป์ อาจารย์หมอพงศกรพบองค์ประกอบบางอย่างในยาพิษของเจตนินแล้ว!”

จักรภพประกาศลั่นอย่างตื่นเต้น จากนั้นนึกบางอย่างได้ ทำให้สีหน้าของเขาหมองลง “รษิกาเป็นไงบ้าง? พวกเราไม่ได้มาช้าไปใช่ไหม?”

เขาสำรวจสีหน้าของเลอศิลป์อย่างระมัดระวังแล้วพึมพำ “ฉันว่าเราไม่ได้มาช้าหรอก ไม่อย่างนั้นหน้าตานายคงไม่เป็นแบบนี้”

ทันทีที่พูดออกไป รษิกาก็ส่งเสียงมาจากข้างในก่อนที่เลอศิลป์จะทันได้ตอบ

“คุณจักรภพเหรอ? ทำไมไม่เข้ามาข้างในล่ะคะ?”