ตอนที่ 1722 ติดต่อผมทันที

รษิกามีเหงื่อเย็นๆ โทรมกายเพราะความเจ็บปวด เมื่อเธอเขียนสูตรเสร็จแล้ว เธอก็เงยหน้ามองจอแล้วบอกว่า “อาจารย์หมอคะ นี่คือสูตรที่ฉันคิดได้ในตอนนี้ มันอาจจะไม่สมบูรณ์ รบกวนคุณช่วยดูอีกทีนะคะ”

พงศกรพยักหน้า “ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะพยายามเต็มที่”

รษิกายิ้มให้เขาเป็นเชิงขอบคุณก่อนจะหันไปหาเลอศิลป์ “ให้คนไปรับอชิแล้วพาเขาไปที่นั่น เร็วเข้านะ”

“โอเค” ขณะที่เขากำลังจะโทรหาครรชิต จักรภพก็เสนอว่า “ไม่มีเวลาแล้ว! ผมจะไปรับให้เอง!”

“ขอบคุณนะคะ” รษิกาพูดอย่างอ่อนแรง

จากนั้น จักรภพก็รีบออกไปจากห้องแล็บ

“ทำไมถึงส่งอชิไปที่นั่น?” เลอศิลป์ดึงเธอเข้ามากอดเพื่อดึงความสนใจ

รษิกาตัวสั่นเพราะความเจ็บปวด แต่เธอก็พยายามตอบ “อะ… อชิจำพื้นที่จัดเก็บสมุนไพรทั้งหมดในสถาบันวิจัยได้ มีแต่เขาเท่านั้นที่จะรวบรวมสมุนไพรที่ต้องใช้ได้ในเวลาอันสั้น”

แม้แต่รษิกาเองก็ยังเอาชนะอชิไม่ได้ในเรื่องนั้น

ระหว่างนั้น พงศกรก็สับสนว่าใครคืออชิ

เขารู้แค่ว่าอชิเป็นคนที่ความจำดีมาก จากที่รษิกาอธิบาย

เมื่อเขากำลังจมอยู่ในห้วงความคิด เขาก็ได้ยินเสียงเมธินีตะโกน “รษิกา!”

จากหน้าจอ รษิกาขดตัวและสั่นเพราะความเจ็บปวด เธอแทบจะไม่ได้สนใจกับสิ่งที่พวกเขาพูดอยู่เลย

เลอศิลป์มีสีหน้าสับสนเมื่อเขาเห็นรษิกาเจ็บปวดมากแค่ไหน

ไม่ว่าเธอจะทรมานมากแค่ไหน เธอก็ยังแนบชิดอยู่กับอกของเขา

เมื่อรู้เช่นนั้น เลอศิลป์ก็ตัดสินใจ เขาคว้าตัวเธอไว้แน่นด้วยมือข้างหนึ่ง และใช้มืออีกข้างสับเข้าไปที่หลังคอเธอด้วยกำลังที่พอเหมาะ

ทันใดนั้น รษิกาก็ตัวแข็งทื่อและเงียบไป