ตอนที่ 1729 แย่ลง

เมื่อวางสายไป เลอศิลป์ก็กลับไปที่ห้องแล็บ เขาพยายามสงบใจลงหลังจากรู้ว่ารษิกายังไม่เป็นอะไรในตอนนี้

ทันทีที่เขาเข้ามาในห้องแล็บ เขาก็เห็นไอรดาจับแขนเสื้อของจักรภพเอาไว้อย่างน่าสงสารและถามด้วยน้ำเสียงเล็กๆ “คุณจักรภพคะ แม่โอเคแล้วใช่ไหม? เมื่อไรแม่จะหายคะ?”

จักรภพดูสับสน เขากอดเด็กๆ ไว้ด้วยแขนแต่ละข้างและพยายามปลอบพวกเขาอย่างหนัก

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เบนนี่กับไอรดาดูเหมือนจะสัมผัสถึงบางสิ่งได้ เพราะเมื่อเลอศิลป์กอดพวกเขาไว้ พวกเขากลับหลับไปอย่างสงบ แต่วินาทีที่เลอศิลป์ออกไป พวกเขาก็ตื่นขึ้นมาอย่างง่วงงุน และไม่กี่วินาทีต่อมา พวกเขาก็เริ่มยิงคำถามใส่จักรภพ

จักรภพจนปัญญา “แม่พวกเธอจะไม่เป็นไร พวกเธอแค่หลับไปไม่นานเอง ไม่ต้องกังวลนะ…”

ทันทีที่เขาพูดจบ เขาก็เห็นไอรดาน้ำตาไหล

จักรภพตื่นตระหนก เขาไม่รู้เลยว่าจะปลอบเด็กๆ อย่างไรดี

ทันทีที่เขาเริ่มรู้สึกเกินจะรับไหว เขาก็เห็นเลอศิลป์เดินเข้ามา “ในที่สุดนายก็กลับมาแล้ว เลอศิลป์!” จักรภพพูดหลังจากถอนหายใจโล่งอก ถ้าเขาไม่กลับมา ฉันว่าฉันคงต้องคุกเข่าขอร้องให้เด็กๆ ใจเย็นลงก่อน

เลอศิลป์พยักหน้าขอบคุณ “ขอบใจนายนะ”

คราวนี้ จักรภพกระตือรือร้นที่จะปล่อยมือจากเด็กๆ ไป เด็กๆ ดูเหมือนเทวดาตัวน้อย! แต่ใครจะรู้ว่าพวกเขายากจะรับมือได้ขนาดนี้? ถึงฉันจะเข้าใจว่าพวกเขารู้สึกยังไง แต่ฉันก็ไม่รู้จะจัดการยังไงดี พวกเขาเล่นงานฉันได้ภายในไม่กี่นาทีเอง!

“พ่อ!”

เมื่อได้ยินเสียงของเลอศิลป์ เบนนี่กับไอรดาก็ผละออกจากอ้อมแขนของจักรภพแล้ววิ่งไปหาเลอศิลป์ในทันที

เลอศิลป์โน้มตัวลงมาอุ้มพวกเขาไว้ เมื่อเห็นว่าดวงตาพวกเขาแดงก่ำมากแค่ไหน เขาก็ปลอบเด็กๆ อย่างอ่อนโยน “พ่อโทรไปถามอาการของแม่มาแล้ว แม่ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องร้องไห้ โอเคไหม? แม่จะเสียใจนะถ้ารู้ว่าพวกหนูร้องไห้กันมากขนาดนี้”