ตอนที่ 1733 เลอศิลป์ต้องมา

เจตนินก้มหน้าลงมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างเบื้องล่างก่อนที่จะพูดออกมาอย่างสบายอารมณ์ “ที่ดำรงกุลกรุ๊ป ผมอยู่ในห้องทำงาน”

“ได้ ผมจะไปเดี๋ยวนี้เลย เตรียมยาถอนพิษเอาไว้ด้วยนะ คุณเจตนิน” เลอศิลป์ตอบอย่างไม่ลังเลใจ

ขณะที่เลอศิลป์กำลังจะวางสาย เจตนินก็บอกว่า “อ้อ! ผมลืมบอกไปว่าคุณรษิกาเหลือเวลาไม่มากแล้วล่ะ ถ้าคุณต้องการมาที่นี่ให้ทันเวลา ก็ต้องมาถึงภายในยี่สิบนาที”

เลอศิลป์กำลังเคลื่อนไหว และเขาก็เดินอยู่ขณะที่พูดว่า “ผมจะไปทันแน่นอน”

แม้ว่าเจตนินจะให้เวลาเขาเพียงสิบนาที เลอศิลป์ก็จะหาทางไปที่นั่นให้ทันเวลาได้อยู่ดี

เจตนินมีสายตาเย็นชาเมื่อเขาได้ยินเลอศิลป์ตอบตกลงอย่างยินดี เขาเสริมว่า “จะว่าไป ลิฟต์บริษัทผมเสียมาสองสามวันแล้ว คุณคงจะต้องใช้บันไดแทนแล้วล่ะ คุณเลอศิลป์ จำไว้นะว่าจะต้องมาถึงที่นี่ภายในยี่สิบนาที!”

สีหน้าของเลอศิลป์เคร่งขรึมขึ้นเมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น แต่เขาก็ตอบตกลงอย่างไม่รอช้า “คุณยังต้องการอะไรเพิ่มเติมอีกไหม? คุณเจตนิน ถ้ามีแค่นั้น ผมจะออกเดินทางแล้ว”

“ผมว่าผมไม่ควรดึงเวลาคุณต่อไปนะ ผมจะรออยู่ชั้นบนสุด” เจตนินพูดอย่างเย้ยหยัน

เช่นนั้นแล้ว เขาก็วางสายไป

ขณะที่ชมเมืองหัสดินอยู่ เจตนินก็นึกภาพว่าเลอศิลป์จะดูแย่ขนาดไหนเมื่อเขาขึ้นบันไดมา ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะออกมาดังๆ และพูดว่า “กล้าหลอกฉันได้ยังไง? เลอศิลป์! ฉันจะแสดงให้ดูว่าการถูกล้อเล่นนั้นรู้สึกยังไง! ฉันจะทำให้แกต้องทนกับความอัปยศอดสูของแกไปเงียบๆ เหมือนพวกคนต่ำต้อย”

กวินเริ่มกังวลเมื่อเขาเห็นเจตนินทำท่าเหมือนคนเสียสติ

ตอนนั้นเองที่เจตนินหันมาถามด้วยความไม่พอใจ “ทำไมไม่หัวเราะล่ะ?”