ตอนที่ 174 เรียกชื่อพวกเราสิ

เช้าวันถัดมา รษิกาและเด็กๆ ทั้งสามนั่งทานอาหารเช้าด้วยกัน

ไอรดานั่งอยู่ข้างๆ รษิกาอย่างเงียบๆ และอ้าปากทานอาหารที่เด็กชายทั้งสองป้อนเธอ แก้มของเธอกลมป่องเหมือนกระรอกน้อย

รษิกาใจอ่อนเมื่อมองเด็กหญิงตัวน้อยที่ว่านอนสอนง่าย เธอยังรู้สึกผิดกับไอรดาอยู่

ฉันเชื่อว่าเมื่อคืนไอวี่อยากจะพูด

เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอมองไอรดาด้วยความรัก “ไอวี่ หนูอยากทานขนมปังอีกไหมคะ?”

ไอรดาพยักหน้าอย่างแรง

รษิกาหยิบขนมปังขึ้นมาแต่ไม่ได้วางลงบนจานของไอรดา เธอเอ่ยขึ้นว่า “ถ้าหนูอยากได้ บอกกับฉันเป็นคำพูดนะคะ”

ไอรดากระพริบตา ดูเหมือนเธอจะงุนงงกับคำขอของรษิกา

รษิกาขมวดคิ้วอย่างผิดหวัง “ถ้าหนูไม่พูดออกมา ฉันก็ไม่เข้าใจว่าหนูต้องการอะไรนะไอวี่ ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันก็อาจจะดูแลหนูไม่ได้ หนูเคยพูดใช่ไหมคะ? ไม่ต้องกังวลนะ ฉันจะช่วยหนูเอง เราจะค่อยๆ ฝึกไปด้วยกันช้าๆ ”

เมื่อได้ยินคำพูดของรษิกา อชิและเบนนี่ก็วางส้อมของพวกเขาลง “เรามาฝึกไปด้วยกันนะ! พวกเราก็อยากได้ยินไอวี่พูดเหมือนกัน!”

เมื่อสายตาแห่งความหวังของทั้งสามจ้องมองมาที่ไอรดา เธอก็สบตาพวกเขาทีละคน เธอยกมือที่กำไว้และบังคับตัวเองให้คำรามออกมา “อื้ม!”

รษิกาและเด็กชายทั้งสองปลื้มปริ่มกับเสียงเล็กๆ น่ารักของไอรดา ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

ฉันแค่ลองเสี่ยงดูและไม่คาดหวังเลยว่าไอรดาจะพูดออกมาจริงๆ !

แม้ว่าเธออยากจะอยากให้ไอรดาพูดออกมามากกว่านี้ แต่รษิการู้ว่าไม่ควรใจร้อนเกินไป เธอลูบผมของไอรดาอย่างเอ็นดูก่อนที่จะวางขนมปังลงในจานของไอรดา

ไอรดาเองก็มีความสุขมากเช่นกันเมื่อรู้ว่าตัวเองก็พูดได้ เธอยิ้มกว้างอย่างมีความสุขเมื่อรษิกามาส่งที่โรงเรียน

“ไอวี่ ทำไมวันนี้ร่าเริงจังเลยคะ?” ครูพิมพ์รภาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นรอยยิ้มกว้างของไอรดา

ไอรดาส่งยิ้มให้กับครูพิมพ์รภาและพยักหน้าอย่างมีความสุข

“พวกเรากำลังช่วยเธอฝึกพูดครับ!” เบนนี่บอก