ตอนที่ 1760 ความสูญเสียใหญ่หลวง

พงศกรเงียบไปพักหนึ่งหลังจากส่งเลอศิลป์กลับไปพร้อมรษิกา จากนั้น เขาก็รู้สึกว่าถึงเวลาที่ต้องไปพบชโยดมแล้ว

อย่างไรเสีย เขาก็มาที่นี่ตามคำขอของชโยดม ตอนนี้ทุกอย่างสำเร็จแล้ว เขาก็ควรจะแจ้งให้ชโยดมรับทราบ

เมื่อคิดได้เช่นนั้น พงศกรก็เดินทางไปที่บ้านของชโยดมหลังจากทานมื้อเที่ยงแล้ว

ทันทีที่เขาเข้าไปในบ้าน เขาก็เห็นฝนทิพย์กับชโยดมอยู่บนโซฟา

ฝนทิพย์ยิ้มมีความสุข และเธอดูเหมือนจะเอนกายเข้าไปหาชโยดมด้วย แม้ว่าพงศกรจะไม่รู้ว่าเป็นความตั้งใจหรือไม่ แต่ดูเหมือนชโยดมจะไม่ได้อยากหลบเลี่ยงเธอเหมือนกัน ดังนั้น ปฏิสัมพันธ์ของพวกเขาจึงดูใกล้ชิดกันมาก

เช่นนั้นแล้ว พงศกรจึงขมวดคิ้วและกระแอมไอ

กลายเป็นว่าคนทั้งสองเพิ่งรู้ว่าเขามาที่นี่ และพวกเขาก็รีบออกห่างจากกันอย่างรวดเร็ว

“อาจารย์หมอพงศกร ลมอะไรหอบมาถึงนี่ครับ?”

ชโยดมดูมีสติมากกว่าฝนทิพย์ขณะที่เขาหันมาทักทายพงศกรด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะขอให้พ่อบ้านเตรียมชามาให้เขา

พงศกรพยักหน้าและนั่งลงที่โซฟาเดี่ยวข้างๆ พวกเขา “ผมมาที่นี่เพื่อแจ้งให้ทราบว่าได้ทำตามที่คุณขอให้ผมทำเรียบร้อยแล้ว”

ชโยดมหันไปมองฝนทิพย์เมื่อได้ยินเช่นนั้น

จากคำพูดของชโยดม กลายเป็นว่ารษิกาฟื้นตัวแล้ว แต่ฝนทิพย์ไม่ได้บอกอะไรเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย

ฝนทิพย์ที่นั่งนิ่งอึ้งสังเกตเห็นสายตาของชโยดม เธอจึงตื่นตระหนก เธอเปิดปากจะอธิบายกับเขา แต่ในตอนนั้น เขาก็เบือนหน้าหนีไปแล้ว

“นี่คุณ… คิดว่าจะกลับเลยหรือเปล่าครับ?” ชโยดมรับชาจากพ่อบ้านและวางไว้ตรงหน้าพงศกร

ชายชราส่ายหน้าและพูดว่า “ผมคิดว่าจะไปทำงานที่สถาบันวิจัยของผู้หญิงคนนั้นสักพัก”

สีหน้าของฝนทิพย์และชโยดมเปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้นจากปากพงศกร