ตอนที่ 1762 คุก

ระหว่างนั้น รษิกาหน้าซีดเผือด แต่เลอศิลป์ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่จากการโดนพิษหรือเป็นเพราะเธออารมณ์ไม่ดีเท่าไร

เลอศิลป์เป็นกังวล ดังนั้น หลังออกจากโรงแรม เขาก็พาเธอไปทานมื้อเที่ยงก่อนจะพาเธอกลับไปตรวจร่างกายเต็มรูปแบบที่โรงพยาบาล

เพราะรู้ว่าเขาเป็นห่วง รษิกาจึงทำตามแผนของเขาไป

ในที่สุดเลอศิลป์ก็สบายใจขึ้นหลังจากรษิกาได้รับการตรวจร่างกายและยืนยันแล้วว่าเธอไม่เป็นอะไรเลย

“ฉันรู้จักร่างกายตัวเองดีค่ะ ยาพิษหมดฤทธิ์ไปแล้ว” รษิกายืนยันกับเขาอย่างอ่อนโยน “แค่ว่าช่วงนี้มีเรื่องเกิดขึ้นมากเกินไป และฉันก็ลำบากมากที่ต้องย่อยข้อมูลเหล่านั้นในหัว แต่เดี๋ยวพอมันผ่านไปแล้ว ฉันก็จะไม่เป็นไรค่ะ”

รษิการู้สึกแย่ทุกครั้งเมื่อนึกถึงธาตุแท้ของเจตนินและการล่มสลายของดำรงกุลกรุ๊ป

เช่นนั้นแล้ว เลอศิลป์ก็ดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนและพูดด้วยเสียงแผ่วเบา

“เจตนินเป็นต้นเหตุของการล่มสลายของดำรงกุลกรุ๊ป ยิ่งไปกว่านั้น พวกดำรงกุลก็จะต้องรับผิดชอบที่ไม่สังเกตเห็นพฤติกรรมของเขา จะพูดให้ง่ายก็คือ เป็นเพราะพวกเขาเองที่ทำให้ตระกูลเสื่อมเสีย”

วิสัยทัศน์ของเจตนินในการพัฒนาดำรงกุลกรุ๊ปต่อ หากเป็นจริง มันคงมีผลที่แย่มากกว่านี้เมื่อเวลาผ่านไป

หากการปิดบังของพวกเขาไม่ถูกทำลายในครั้งนี้ มีความเป็นไปได้สูงที่ดำรงกุลกรุ๊ปจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุทางการแพทย์ที่แก้ไขไม่ได้ในครั้งต่อไป

นี่อาจจะเป็นจุดจบที่ดีที่สุดสำหรับดำรงกุลกรุ๊ปแล้ว แทนที่จะเข้าไปเกี่ยวข้องกับเหยื่อที่มากกว่านี้

รษิการู้ดี แต่เธอก็ยังอดรู้สึกเสียใจเรื่องนั้นไม่ได้

ถ้านี่คือธาตุแท้ของดำรงกุลกรุ๊ป บริษัทที่ขึ้นชื่อเรื่องความมีเมตตา แล้วบริษัททางการแพทย์อื่นๆ ล่ะ?

รษิกาสงสัยว่าการตัดสินใจของเธอที่ยึดมั่นเอาคนไข้เป็นหลักนั้นผิดหรือเปล่า

เลอศิลป์เหมือนจะอ่านใจเธอได้ เขาเอนกายเข้าไปใกล้หูเธอและบอกว่า “ทุกอาชีพต่างก็มีความรับผิดชอบของตัวเองด้วยกันทั้งนั้น ดำรงกุลกรุ๊ปก่อตั้งขึ้นมาโดยครอบครัวแพทย์ และพวกเขาก็ควรให้ความสำคัญกับการช่วยชีวิตคน ถึงพวกเขาต้องการความร่ำรวย พวกเขาก็ไม่ควรเลือกทางที่ไม่ดี พวกเขาเป็นคนทำให้ความสำคัญเหล่านั้นปนเปกันไปหมด ตอนนี้ หมออย่างคุณน่ะหายาก ผมบอกได้เลยว่าอาจารย์หมอพงศกรชอบที่คุณเดินตามทางเลือกที่คุณเลือกไว้แต่แรก และนั่นคือเหตุผลที่เขาเลือกจะอยู่กับสถาบันวิจัยของคุณ”