ตอนที่ 1766 ตาเป็นมัน

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของน้องสาว จักรภพก็คิดถึงสถานการณ์ในตอนนี้

ผู้ชายคนนั้นมีเจตนาอะไรกันแน่? การกระทำก่อนหน้านี้คือการส่งอัญชสาไปต่างประเทศ มันก็ชัดเจนแล้วว่าเขาคือศัตรูของตระกูลฟ้าศิริสวัสดิ์ แต่เขาก็เจาะจงพาอาจารย์หมอพงศกรให้มารักษารษิกาในครั้งนี้ การกระทำของเขามันแปลกมาก ฉันคาดไม่ถึงจริงๆ

เมื่อเผชิญหน้ากับรัศมีอันเป็นเผด็จการของพี่ชาย ฝนทิพย์ก็ระงับอารมณ์ไว้ สีหน้าเธอขุ่นเคือง “ทำไมพี่คิดว่าฉันทำแบบนั้น? ฉันจะทำอะไรสำเร็จเองไม่ได้เลยเหรอ? ตลอดชีวิตฉัน ตระกูลคชาเรศเลี้ยงดูพี่มาในฐานะทายาท แล้วฉันล่ะ? ไม่มีใครจริงจังกับฉันเลย ฉันก็เป็นแค่ลูกสาวจอมหยิ่งจากตระกูลสูงส่งในสายตาคนอื่น? ฉันไม่มีค่าพอจะมีความทะเยอทะยานของตัวเองเหรอ?”

เธอเริ่มสะเทือนใจมากขึ้นขณะที่พูดออกมา ท้ายที่สุดแล้ว เธอก็ประกาศออกมาว่า “ฟังนะ พี่จักรภพ ตั้งแต่วันนี้ไป ฉันก็เป็นคู่แข่งของพี่เหมือนกัน แต่ต่างจากพี่ตรงที่ฉันจะไม่เล่นตามน้ำไปกับตระกูลฟ้าศิริสวัสดิ์ในทุกๆ เรื่องหรอก!”

คำสบถนั้นทำให้จักรภพที่โมโหอยู่เริ่มพรั่งพรูออกมา

“ตระกูลฟ้าศิริสวัสดิ์ไม่เคยทำอะไรแย่ๆ กับเราเลย อันที่จริง พวกเขาดีกับเรามากด้วยซ้ำ ไอ้การมองพวกเขาเป็นศัตรูนั่นเป็นเรื่องโง่สิ้นดี อีกอย่าง เลอศิลป์จะให้ความดีความชอบทุกอย่างกับตระกูลคชาเรศสำหรับการที่พาอาจารย์หมอมาช่วยอยู่แล้ว ไม่ว่าเธอจะต้องการอะไร ถึงตอนนั้นพี่ก็จะให้เธอเอง”

เมื่อพูดเช่นนั้นแล้ว เขาก็ออกจากบ้านไปทันที

ฝนทิพย์ที่อยู่ข้างหลังเขามีสีหน้าเปลี่ยนไป สายตาเธอนั้นไม่อาจหยั่งรู้ได้

ที่บ้านฟ้าศิริสวัสดิ์ เลอศิลป์ทำงานอยู่หน้าแล็ปท็อป เขามีงานมากมายกองรออยู่หลังจากไม่ได้แตะต้องงานเลยในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา

แม้ครรชิตจะจัดการงานส่วนมากได้ แต่มันก็มีข้อตกลงและสัญญาบางอย่างที่เขาต้องตรวจดูและลงนามเอง

เมื่อรษิกาเห็นเลอศิลป์มุ่งมั่นกับงานของเขา เธอก็ไม่รบกวน เธอกลับไปชงกาแฟร้อนๆ แล้วถือมาให้เขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความชื่นชม

เลอศิลป์เงยหน้ามามอง เมื่อสบตากับเธอ มุมปากของเขาก็ขยับขึ้นมาเล็กน้อย

“พิษในร่างกายคุณยังไม่หมดฤทธิ์ดี คุณก็ควรจะต้องพักผ่อนให้มากกว่านี้นะ ไม่จะเป็นต้องห่วงผมหรอก คุณไปนอนก่อนได้เลย” เขาพึมพำหลังจากรับกาแฟจากเธอมาจิบ

“โอเค อย่าทำงานหนักเกินไปนะ! ฉันจะไปดูเด็กๆ ก่อนว่าพวกเขาเข้านอนกันแล้วหรือยัง”

ชีวิตอันแสนสงบสุขทำให้รษิการู้สึกผ่อนคลายอย่างไม่น่าเชื่อ แม้ว่าคราวนี้แทบจะสูญเสียลมหายใจไป แต่เธอก็ยังได้อะไรมาบ้างไม่มากก็น้อย