ตอนที่ 1768 ไม่อนุญาตให้ไปวันนี้

หลังจากดื่มกาแฟไปสองสามแก้ว จักรภพก็รีบเร่งจะกลับบ้านโดยอ้างว่าการดื่มกาแฟมากเกินไปจะทำให้นอนไม่หลับ

เลอศิลป์มองดูชายคนนั้นกลับไป สีหน้ายิ้มแย้มของเขาค่อยๆ จางลง เพียงแต่ถูกแทนที่ด้วยสีหน้าหม่นหมอง

ผู้ชายคนนั้นที่ฝนทิพย์รู้จักเป็นใครกันแน่? ฉันได้ตรวจดูมาบ้างแล้ว และดูจากสถานะของอาจารย์หมอพงศกร เธอไม่น่าจะคุ้นเคยกับเขาได้เร็วแบบนั้น แม้แต่การชักชวนราชาด้านการแพทย์ผู้ยิ่งใหญ่ให้มาที่เมืองหัสดินและรักษาคนแปลกหน้าก็ประสบความสำเร็จไม่น้อย น่าเสียดายที่มันไม่เหมาะสม หากฉันจะถามอาจารย์หมอพงศกรเกี่ยวกับเรื่องนี้โดยตรง

เมื่อคิดได้เช่นนั้น เขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาและโทรหาครรชิต

“จัดหาคนไปสืบเรื่องทุกคนที่ฝนทิพย์ติดต่อในช่วงนี้ โดยเฉพาะคนที่มีสำเนียงทางเหนือ ถ้านายมีเบาะแสอะไร ก็ตรวจดูให้ชัดเจนเลยนะ!”

“ครับ ผมจะรีบจัดการทันที” ครรชิตตอบ

เวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์โดยที่ทุกคนไม่ทันรู้ตัว

เลอศิลป์พารษิกาไปตรวจร่างกายหลายรายการที่โรงพยาบาลอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้แน่ใจว่าสารพิษในตัวเธอถูกขับออกไปหมดแล้ว

จากนั้น รษิกาก็เริ่มอุทิศตัวเพื่อทำการวิจัยและพัฒนากันอีกครั้ง

เธอตื่นขึ้นมาในเช้าตรู่วันหนึ่งและเห็นว่าเลอศิลป์ยังคงหลับใหลอยู่ข้างกายเธอ ขณะที่เธอมองเขา เขาก็ดูหล่อเหลาขึ้นมามาก เธออดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปลูบใบหน้าเขา

ราวกับว่าริมฝีปากของเขามีพลังบางอย่างเมื่อเธอพบว่าเธอจ้องมองอยู่อย่างนั้น เธอโน้มตัวอย่างระมัดระวังและลิ้มรสมันในเวลาสั้นๆ

เขาไม่ตื่น แต่พลิกตัวแล้วหลับต่อไป

รษิกาลุกจากเตียงไปเงียบๆ ก่อนจะออกไปห้องน้ำเพื่อล้างตัว เธอไม่อยากปลุกเขา

ดังนั้น เธอจึงรีบลงไปข้างล่างและทานมื้อเช้าก่อนจะกลับไปที่ห้อง

เขาลืมตาอันพร่ามัวขึ้นมาและถามว่า “ทำไมตื่นเร็วจังล่ะ? นอนต่ออีกหน่อยสิ”

“ไม่ ไม่เป็นไรหรอก ฉันนอนพอแล้ว ฉันต้องไปสถาบันวิจัยในไม่ช้านี้ โครงการมากมายจะเปิดตัววันนี้ และอาจารย์หมอพงศกรก็กำลังรออยู่ด้วย ดังนั้น คุณต้องเป็นคนไปส่งเด็กๆ ที่โรงเรียนนะ!”

รษิกายิ้ม เธอไม่รอคำตอบเขาแต่กลับเอนกายไปหาเขาและจูบแก้มเขาเบาๆ

หลังจากทำเช่นนั้นแล้ว เธอก็ออกไปอย่างรวดเร็ว แต่เลอศิลป์ก็คว้าเอวเธอไว้ได้ทัน