ตอนที่ 1773 เปล่าประโยชน์

รษิกาเพลิดเพลินอยู่ตลอดเพราะอรอุษาสั่งแต่อาหารจานเด็ดของร้านนี้

แย่จังที่เธอไม่ได้อยู่ทานอาหารอร่อยๆ พวกนี้กับเรา

หลังมื้อเที่ยง เลอศิลป์ก็พารษิกาไปห้างและซื้อเสื้อผ้ากับรองเท้าให้เธอ

เขาเลือกชุดมามากมายด้วยความตื่นเต้นเพื่อให้เธอเลือก แววตาเขาเป็นประกายกับเสื้อผ้าใหม่ๆ แต่ละชุด

“ตัวนี้ดูดีมากเลยนะ! รู้สึกเหมือนชุดนี้ทำมาเพื่อคุณโดยเฉพาะเลย”

“ตัวนี้ก็เหมือนกัน! มันเข้ากับสัดส่วนคุณมาก”

“ใช่ ตัวนี้แหละดีเลย คุณดูเหมือนเพิ่งเรียนจบมาใหม่ๆ เลยนะ ดูสาวและสวยมาก ผมไม่ได้จะบอกว่าคุณแก่นะ แต่มันทำให้คุณสาวขึ้นกว่าเดิม!”

รษิกาไม่ได้นับแล้วว่าซื้อชุดมากี่ชุด แต่ท้ายที่สุดแล้ว เลอศิลป์ก็สั่งให้ร้านนำทุกอย่างที่พวกเขาซื้อไปส่งที่บ้านเพราะมันมากเกินกว่าจะถือไปเอง

เจ้าของร้านตอบรับตามนั้น โดยรู้ว่าไม่ใช่ทุกวันที่จะมีลูกค้ามาซื้อของเป็นแสนๆ ในคราวเดียว

หลังจากเลอศิลป์กลับไปแล้ว พนักงานขายก็บอกเจ้าของร้านว่าเขาคือผู้บริหารของฟ้าศิริสวัสดิ์กรุ๊ป

เจ้าของร้านอารมณ์เสียมากที่พวกพนักงานไม่ได้บอกเขาก่อนหน้านี้ เพราะเขาคงจะเสนอการลดราคาให้เลอศิลป์ครึ่งหนึ่ง

เลอศิลป์ได้รับสายจากศศิตาขณะที่เขากำลังซื้อของอยู่ เธอสั่งให้เขามาที่บ้านฟ้าศิริสวัสดิ์หลังใหญ่เมื่อมีเวลา เพราะเธอมีเรื่องบางอย่างต้องคุยกับเขา

“คุณพาฉันกลับบ้านก่อนก็ได้นะ” รษิกาแนะนำเมื่อเธอบังเอิญได้ยินบทสนทนาของพวกเขา

“โอเค ผมจะไปส่งคุณที่บ้านก่อนแล้วค่อยไปบ้านใหญ่ ผมจะไปรับเด็กๆ ที่โรงเรียนตอนขากลับด้วย ถ้าเกิดว่าไม่มีอะไรที่ต้องทำต่อ คุณพักอยู่ที่บ้านได้เลยนะ อย่าคิดหนีออกไปทำงานล่ะ” เลอศิลป์บ่นเธอไปตลอดทางกลับบ้านขณะที่รษิกาทำได้แค่ยิ้มและพยักหน้าเมื่อได้ฟังเขาบ่น