ตอนที่ 1795 เจ้านายพูดเช่นนั้น

ทั้งเลอศิลป์และรษิกาไม่มีทีท่าว่าจะไปเปิดประตู

คณิตยังคงเรียกพวกเขาอยู่ข้างนอก

น้ำเสียงของเขาจริงใจมากขึ้นในทุกครั้งที่เรียก และความกลัวที่อยู่ในใจเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

คณิตจ้องมองลูกชายเขาก่อนที่จะตบหัวเด็กชายอย่างแรง

“โอ๊ย! พ่อ ตีผมทำไม?” เด็กชายร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด พ่อของเขามักจะโหดร้ายกว่าใครอยู่เสมอ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อของเขาถึงอ่อนโยนลงทันใด

ก่อนที่เด็กชายจะตั้งสติได้ทัน คณิตก็ตะคอกใส่เขาอีกครั้ง “คุกเข่าสิ! เดี๋ยวนี้เลย! ขอให้คุณเลอศิลป์กับคุณรษิกาให้อภัยแกเดี๋ยวนี้”

เด็กชายลังเลก่อนที่จะส่ายหน้า “ผมจะขอโทษไปทำไม? ผมไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ เด็กคนนั้นก็ไม่เป็นไรไม่ใช่เหรอ?”

เด็กชายไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยแม้แต่น้อย!

คณิตหงุดหงิดและตบลูกชายไปอีกสองสามครั้ง หลังจากนั้น เด็กน้อยก็เริ่มร้องไห้ออกมาเสียงดัง

เลอศิลป์ขมวดคิ้วเมื่อความวุ่นวายภายนอกเริ่มดังขึ้น

“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะพยายามเรียกความสงสารจากเรา ลูกชายเขาไม่ได้รู้สึกสำนึกอะไรแม้แต่น้อย ฉันจะไม่ให้อภัยเขาเด็ดขาด!” เมื่อรษิกาได้ยินว่าเด็กชายไม่ยอมขอโทษ เธอก็โกรธมากจนตัวสั่น

ท้ายที่สุดแล้ว เลอศิลป์ก็โทรไปที่แผนกต้อนรับ จากนั้นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองสามคนก็มาเอาตัวคณิตกับลูกชายไป

คณิตเริ่มตะโกนอยู่ข้างนอกโรงแรมด้วยเสียงดังลั่น “ดูเหมือนคุณเลอศิลป์กับครอบครัวของเขาจะไม่อยากยอมรับคำขอโทษของเรา ไม่ว่ายังไง เราก็ได้ทำตามโทษที่ตำรวจแจ้งเรามาแล้ว มันคงจะดีกว่านี้ถ้าเขาไม่ต้องการเงินชดเชยด้วย!”

เขาคิดว่ามันคงจะจบเรื่องแล้ว

หลังจากนั้น เขาก็บอกลูกชายว่า “คราวหน้า ดูด้วยนะว่าแกไปรังแกใครเข้า! อย่าไปมีเรื่องกับคนรวย ทำอะไรให้มันฉลาดกว่านี้หน่อย!”

“โอเค พ่อ งั้นตอนนี้เราไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม? เมื่อกี้ ผมคิดว่าพ่อกลัวคุณเลอศิลป์ จากที่เห็น เขาก็ไม่ได้มีอำนาจมากเท่าไรเลยนี่นา!” เด็กอ้วนยิ้มออกมา เห็นได้ชัดว่าเขาลืมเรื่องที่พ่อทุบทีเขาเมื่อครู่นี้ไปแล้ว