ตอนที่ 1877 สามแสนหน่วย

“เย้! พ่อกัยแม่จะแต่งงานกันแล้ว!” เมื่อได้เห็นการ์ดแต่งงานปึกใหญ่และรูปแต่งงานของเลอศิลป์และรษิกา เด็กน้อยทั้งสามคนก็เริ่มเต้นรำด้วยความตื่นเต้น

อีกสิบวันเท่านั้นก็จะถึงวันงาน เลอศิลป์จึงยุ่งวุ่นวายมากๆ ในช่วงนี้ เขาง่วนอยู่กับการรับโทรศัพท์ ตอบข้อความ และยังได้รับข้อความแสดงความยินดีมากมายจากแขกเหรื่อ ซึ่งท่ามกลางข้อความเหล่านั้นก็มีคนที่คาดหวังว่าจะได้รับการ์ดเชิญให้มาร่วมงานด้วย

อย่างไรเสีย เลอศิลป์ก็จำกัดแขกไว้ที่ห้าร้อยคนเท่านั้นสำหรับงานแต่งงานครั้งเดียวในชีวิตของเขา

มีข่าวลือที่ไม่ได้รับการพิสูจน์ซึ่งแพร่สะพัดไปทั่วว่ามาตรฐานการคัดเลือกแขกที่ได้รับเชิญเข้าร่วมงานนั้นจำกัดเฉพาะบุคคลจากตระกูลชนชั้นสูงเท่านั้น

เมื่อพิจารณาจากจำนวนที่นั่งว่างที่มีจำกัดหลังจากรวมญาติและเพื่อนไว้ด้วยแล้ว เลอศิลป์จึงต้องคัดเลือกแขกเพิ่มเติมอย่างเข้มงวด

“พ่อครับ พ่อ มีอะไรให้พวกเราช่วยได้บ้างไหม?” อชิจูงมือน้องๆ เดินมาหาเลอศิลป์ เขาหวังว่าจะช่วยอะไรในงานแต่งงานได้บ้าง

เลอศิลป์ตอบ “ได้สิ ช่วยได้แน่นอน มีงานมากมายที่ลูกๆ ช่วยได้ อชิ ดูคำเชิญและรายชื่อแขกเพื่อตรวจสอบกับรายชื่อที่พ่อมีตรงนี้เพื่อดูว่าเราพลาดใครไปบ้าง เราต้องแน่ใจว่าแขกทุกคนที่ควรได้รับเชิญรวมอยู่ในนั้นด้วย เบนนี่ นำรายชื่อนี้ไปคำนวณจำนวนเงินของขวัญทั้งหมด เราตั้งใจจะบริจาคเงินทั้งหมดให้กับเด็กด้อยโอกาสที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ห่างไกล ไอวี่ เนื่องจากลูกเป็นคนมีศิลปะมากกว่าใคร ลูกช่วยตรวจสอบได้ไหมว่ามีตรงไหนบ้างที่เราสามารถปรับปรุงชุดแต่งงาน สถานที่ และการจัดดอกไม้ที่จัดเตรียมโดยเอเจนซี่จัดงานแต่งงานได้?”

เมื่อได้รับคำสั่ง เด็กทั้งสามคนก็ไปทำงานกันทันที

ความช่วยเหลือของพวกเขาทำให้เลอศิลป์เบาใจกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ มากมายที่เกี่ยวข้องกับการวางแผนงานแต่งงาน

ไม่นานนัก เอกพลกับศศิตาก็มาถึง พวกเขาให้รายชื่อกับเลอศิลป์เพิ่มไปอีก และพูดคุยรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับงานแต่งงานกับเขา

ระหว่างนั้น ในสถาบันวิจัย รษิกากำลังยุ่งอยู่กับการทำงานในห้องของเธอ

ตามที่อรอุษาคาดการณ์ไว้ ผลิตภัณฑ์ในระยะที่สองขายหมดไปภายในสามวัน

สินค้าคงคลังในคลังสินค้าที่สะสมมาด้วยความพยายามอย่างยิ่งใหญ่ รวมถึงส่วนเพิ่มเติมที่ผลิตขึ้นโดยพนักงานที่ทำงานล่วงเวลาก็ขายหมดเกลี้ยง สินค้าคงคลังที่สะสมไว้ยังขาดอีกสองวัน