ตอนที่ 1887 ลาออก

คืนนั้นรษิกาดื่มไปมาก เลอศิลป์จึงอุ้มเธอกลับไปที่ห้อง

อย่างไรก็ตาม รษิกาพยายามดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนของเขาและบอกว่าเธอต้องอาบน้ำก่อนเข้านอน จากนั้นเธอก็ถอดเสื้อผ้าออกในสภาพเมามายและเข้าห้องน้ำไปคนเดียว

เลอศิลป์กังวลว่าเธออาจลื่นล้ม ดังนั้นเขาจึงเข้าไปดูแลเธอ

รษิกามีแววตามึนงงและลงเอยด้วยการเข้าหาเขาโดยเกาะชายคนนั้นไว้เหมือนปลาหมึกยักษ์

เลอศิลป์ตกใจแต่ก็ยอมทำตามอย่างเต็มใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น รษิกาตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวอย่างรุนแรง และเธอรู้สึกเหมือนร่างกายของเธอใกล้จะพังเต็มที่ ดูเหมือนว่าเมื่อคืนฉันปวดหัวมากจนสูญเสียความทรงจำไป ฉันกลับห้องคนเดียวเหรอ ฉันอาบน้ำยังไง?

ขณะที่เธอพยายามนึกให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนก่อน เลอศิลป์ก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับนมอุ่นๆ หนึ่งแก้ว ในเวลาเดียวกัน เขาก็ยิ้มอย่างไม่อาจเข้าใจได้

แม้ว่านั่นจะไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาได้มีความสัมพันธ์กันอย่างลึกซึ้ง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก่อนทำให้เลอศิลป์ต้องการมากกว่านี้

เขาไม่คาดคิดว่าภรรยาของเขาจะริเริ่มเข้าหาเขาอย่างก้าวร้าวเช่นนี้

รษิกาสังเกตเห็นรอยยิ้มซุกซนบนใบหน้าของเขา จากนั้นเธอก็ลุกจากเตียงไปล้างตัวและดื่มนมให้หมดแก้ว

อย่างไรก็ตาม เธอยังคงรู้สึกเหนื่อยอยู่ เธอจึงโทรหาลลิตาและบอกลลิตาว่าจะไม่ไปที่สถาบันวิจัยในวันนั้น

รษิกาเผลอหลับไปอีกครั้งและตื่นขึ้นในช่วงบ่าย

เธอใช้เวลาสักพักเพื่อฟื้นสติอย่างเต็มที่ก่อนจะตรวจสอบโทรศัพท์และสังเกตว่าลลิตาส่งข้อความมาให้เธอหลายข้อความ

ข้อความหนึ่งระบุว่า ผู้จัดจำหน่ายรายใหญ่ที่สุดรายหนึ่งในเอเปียกระตือรือร้นที่จะร่วมงานกับฟลอร่าเวอบากรุ๊ป พวกเขาต้องการแนะนำผลิตภัณฑ์ของฟลอร่าเวอบากรุ๊ปเข้าสู่ตลาดของเอเปีย!

เมื่อเวลาบ่ายสองโมง เราขายได้มากกว่าเจ็ดหมื่นชุดแล้ว อัตราการผลิตของเรายังไม่เพียงพอ!

บริษัทขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในฮาเวนต้องการหารือเรื่องความร่วมมือกับเรา คุณอรอุษาขอให้ฉันปรึกษากับคุณก่อน!