ตอนที่ 1890 เผชิญหน้ากับเขาเพียงลำพัง

อรอุษาเป็นแขกวีไอพีของโรงแรมระดับห้าดาวแห่งนั้น เมื่อมีแฟรนไชส์มาเจรจา เธอมักจะจองห้องพักที่โรงแรมแห่งนั้นเสมอ

ดังนั้น พนักงานต้อนรับจึงรู้จักอรอุษาเป็นอย่างดี อรอุษาถามพนักงานต้อนรับว่ากฤษณาอยู่ที่นี่ไหม และพนักงานก็ตอบรับด้วยการพยักหน้า

อรอุษาคิดว่าเธอยังคงอยู่ในห้องเดิม จึงไม่ถามคำถามเพิ่มเติมและขึ้นลิฟต์ไปทันที

เมื่อมาถึงชั้นที่ยี่สิบแปด อรอุษาก็รีบไปที่ห้องสองแปดศูนย์แปดและกดกริ่งประตู

ประตูห้องค่อยๆ เปิดออกมา เผยให้เห็นคนที่ยืนอยู่หลังประตู อรอุษาอึ้งไปเมื่อเธอเห็นหน้าของคนคนนั้น แล้วสีหน้าของเธอก็แข็งค้างไปชั่วขณะ

จริงๆ แล้ว เธอรู้สึกราวกับเลือดในตัวเธอหยุดไหลเวียนไปชั่วคราว

เธอพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว และทั้งที่เธอพยายามจะเปิดปาก ปากเธอก็ได้แต่สั่น ไม่สามารถออกเสียงใดมาได้

เลอศิลป์! อรอุษารู้สึกราวกับเธอโดนสายฟ้าฟาดเข้ากลางหัว และความคิดมากมายก็วิ่งวนอยู่ในหัวเธอ นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น? ทำไมเลอศิลป์ถึงมาอยู่ที่นี่? หรือว่าเลอศิลป์จะนอกใจรษิกาแล้วมาอยู่กับกฤษณา? ไม่! เป็นไปไม่ได้! แม้แต่คนโง่ก็มองออกว่าเลอศิลป์รักรษิกามากแค่ไหน! หรือว่าเขาจับกฤษณาได้คาหนังคาเขา? กฤษณาได้บอกอะไรเขาเรื่องแผนนั้นหรือเปล่า?

เมื่อสังเกตเห็นความสับสนและความหวาดกลัวในดวงตาของอรอุษา เลอศิลป์จึงเอียงศีรษะเล็กน้อย แม้ว่าจะยังคงสงสัยอยู่ก็ตาม เขาหรี่ตาลงและพูดว่า “เป็นคุณนั่นเอง!”

ทันใดนั้น อรอุษาก็เบิกตากว้าง และเธอก็เกือบจะสติแตก

เธอส่ายหน้าเล็กน้อย และริมฝีปากเธอก็แยกออกจากกัน แต่กระนั้น เธอก็ไม่รู้จะหาคำไหนมาอธิบายตัวเอง

“ดูเหมือนว่าจะเป็นคุณนี่เอง!” เลอศิลป์มีแววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง และเขาก็เปิดประตูกว้างก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้อง “เข้ามาก่อนสิ อธิบายตัวเองที!”