ตอนที่ 1898 ผู้สมัครอีกคน

สามนาทีสำหรับเลอศิลป์นั้นเทียบได้กับเวลาที่ใช้ดื่มกาแฟสองแก้ว

แต่สำหรับจักรภพ สามนาทีนั้นช่างยาวนานอย่างน่าเหลือเชื่อ

เขามักจะมองดูนาฬิกาของตัวเองแล้วบังคับตัวเองให้ละสายตาจากความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมด

“เลอศิลป์ ฉัน…”

“เดี๋ยวก่อน!” เลอศิลป์ยกมือขึ้นมาตรงหน้าจักรภพทันทีโดยไม่รอให้เขาพูดจบก่อน

เขาพบว่าจักรภพเป็นคนแม่นยำมากในการจัดการเวลา โดยวัดได้ละเอียดถึงวินาที

เขาใช้สามนาทีเป็นข้อมูลอ้างอิงอย่างไม่ใส่ใจ และจักรภพก็ใช้มันอย่างจริงจังโดยไม่พลาดแม้แต่วินาทีเดียว

การต้องรับมือกับโรคย้ำคิดย้ำทำคงเหนื่อยใจไม่น้อย เลอศิลป์อดสงสารจักรภพไม่ได้

“จักรภพ ก่อนที่นายจะตัดสินใจ ฉันอยากให้นายรู้ไว้ว่าฉันจะสนับสนุนนายอย่างไม่มีเงื่อนไขไม่ว่าสุดท้ายแล้วนายจะเลือกอะไร นายเข้าใจฉันไหม?” สายตาของเลอศิลป์อบอุ่นและอ่อนโยนขึ้น

จักรภพรู้สึกซาบซึ้งใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น

เขาพยักหน้าและฝืนยิ้มเล็กน้อย “เลอศิลป์ ช่วงนี้ฉันรู้สึกหมดแรง ฉันเลยอยากจะพักเรื่องต่างๆ ไว้ก่อน”

ขณะที่เขากำลังพูด เขาก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองปฏิกิริยาของเลอศิลป์

เมื่อเห็นเลอศิลป์พยักหน้าเห็นด้วย จักรภพก็พูดต่อ “ฉันซาบซึ้งในความกรุณาของรษิกานะ บางทีนายอาจจะให้เวลาฉันได้บ้าง ฉันคิดว่าฉันอยากพักผ่อน ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“แน่นอน!” เลอศิลป์ตกลงทันที

เมื่อพูดจบ เขาก็รินกาแฟให้จักรภพและปลอบใจเขา “ฟังนะ จักรภพ จากนี้ไป นายสามารถแสดงความคิดเห็นใดๆ ก็ได้กับฉัน นายได้ยินฉันไหม?”

จักรภพตกใจ เขาอดไม่ได้ที่จะคิดว่าเขาทำอะไรผิดที่ทำให้เลอศิลป์พูดคำเหล่านั้นออกมา