ตอนที่ 1907 เป็นเพื่อนกับเมธินี

ดังนั้น จิรายุจึงตอบรับข้อเสนอของเลอศิลป์

เขากลายเป็นผู้บริหารฟลอร่าเวอบากรุ๊ปและเป็นศิษย์ของรษิกา และค่อยๆ ไต่เต้าไปสู่ความสำเร็จ

นี่เป็นสถานการณ์ที่มีแต่ได้กับได้ พูดอีกอย่างก็คือ สถานการณ์นี้ทำให้เขาได้ถึงสองเท่า

เมื่อเห็นว่าจิรายุมีความสุขมากแค่ไหน เลอศิลป์กับรษิกาก็มองหน้ากันแล้วยิ้ม พวกเขาจัดการเรื่องนี้ได้ในที่สุด

บ่ายวันนั้น จิรายุออกจากบ้านไปหลังมื้อเที่ยง

เขาไปตามหาจักรภพและตกลงกันว่าจะไปเยี่ยมอรอุษาด้วยกันหลังจักรภพกลับมาจากพักผ่อน

ที่เรือนจำ อรอุษาค่อนข้างสับสนที่ได้เห็นจักรภพกับจิรายุมาเยี่ยมเธอด้วยกัน

หลังจากคุยกันพักหนึ่ง จิรายุก็ถามว่าทำไมเธอถึงไม่ยอมขอผ่อนโทษให้เป็นทัณฑ์บนแทน

ด้วยวิธีนั้น อย่างน้อยเธอก็จะไม่ถูกขังแม้ว่าเธอจะไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากเมืองหัสดิน เธอจะต้องรายงานตัวกับสถานีตำรวจเป็นครั้งคราวเท่านั้น

อรอุษาส่ายหัวก่อนจะยิ้ม

“ขอบคุณที่มาหาฉัน ฉันต้องยอมรับว่าฉันโง่เอง ฉันไม่เคยสังเกตเห็นว่ามีสิ่งต่างๆ มากมายที่ฉันควรจะชื่นชม เช่น เพื่อน ครอบครัว และอาชีพการงาน”

“ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณนะ มีช่วงเวลาหนึ่งที่ผมก็เต็มไปด้วยความคิดทำลายล้าง ผมไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการถูกขังและซ่อนตัวจากผู้คน ด้วยวิธีนี้ ผมจะได้สงบสุขมากขึ้น” จู่ๆ จักรภพก็พูดขึ้น

เขาชะงักไปก่อนจะยิ้มและพูดต่อไปว่า “โชคดีที่ผมเดินออกมาจากความมืดมิดได้ และพยายามหาทางอื่นเพื่อจัดการกับอาการของผม”

“ฮ่าๆ ดูเหมือนความคิดคุณจะยั้งคุณไว้อยู่นะ คุณควรจะดูผมเป็นตัวอย่าง ผมรู้สึกว่าการได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข หรือมีงานทำง่ายๆ ก็ไม่ได้แย่เลย แน่นอนว่ามันจะต้องมีแรงบันดาลใจในการทำสิ่งต่างๆ ที่เราทำอยู่ด้วย!”

จิรายุรับรู้ถึงอารมณ์ที่กดทับของจักรภพ เมื่อครั้งเขาพยายามช่วยจักรภพ จักรภพก็มั่นใจว่าเขาไม่ได้ป่วยทางจิต

ผู้ใหญ่ส่วนมากมักจะมีปัญหาทางจิตประเภทใดประเภทหนึ่ง แต่น่าเสียดายที่ไม่ค่อยมีใครยอมรับว่ามีปัญหา