ตอนที่ 1915 น้ำตาแห่งความปิติ

บรรยากาศที่สนุกสนานและมีชีวิตชีวาของงานแต่งงานแบบดั้งเดิมนั้นไม่มีใครเทียบได้และงานแต่งงานสมัยใหม่แบบอื่นไม่สามารถเทียบได้เช่นกัน

เวลาตีสามครึ่ง รษิกาสวมชุดแต่งงานแบบดั้งเดิมพร้อมแต่งหน้าบางๆ แม้ว่าผ้าคลุมจะบดบังสายตา แต่ความตื่นเต้นของรษิกาก็เห็นได้ชัดขณะที่เธอรอคอยอย่างใจจดใจจ่อให้เลอศิลป์เปิดผ้าคลุมหน้าของเธอออก

ญาติสนิทของตระกูลฟ้าศิริสวัสด์ก็มาช่วยงาน พวกเขาเติมเต็มคฤหาสน์หลายชั้นด้วยเสียงสนทนาอันร่าเริงและเสียงหัวเราะ

เด็กๆ ทั้งสามกำลังเล่นและวิ่งไล่กันก่อนจะวิ่งเข้าไปในห้องของรษิกา

ขณะที่อชิกับเบนนี่สวมชุดประจำชาติสำหรับเทศกาล ไอรดาก็สวมชุดแบบดั้งเดิมที่สวยงาม ทั้งคู่พูดคุยกันอย่างตื่นเต้นต่อหน้ารษิกา

“แม่ ชุดแต่งงานของแม่สวยจังเลย หนูขอดูหน้าแม่หน่อยได้ไหม?” ไอรดาถามด้วยความอยากรู้

อชิพูดแทรก “ไม่นะ เราห้ามเปิดผ้าคลุมหน้า มีแต่พ่อเท่านั้นที่ทำได้”

“ใช่! การแต่งงานแบบดั้งเดิมน่ะมีพิธีและการฉลองมากมาย งานก็เลยสนุกมากๆ ไงล่ะ!” เบนนี่เสริม

เด็กๆ ตื่นเต้นกับสิ่งของต่างๆ มากมายที่ใช้ในพิธีการ พวกเขาเริ่มศึกษาดูมันอย่างตั้งใจ

เมื่อในที่สุดก็ถึงเวลา พิธีกรหญิงสองสามคนก็พารษิกาออกมาจากห้อง

พวกเธอช่วยรษิกาขึ้นรถม้าแต่งงานและมุ่งตรงไปที่คฤหาสน์

พวกเขาเริ่มตั้งแต่คฤหาสน์และปฏิบัติตามพิธีกรรมแต่ละขั้นตอนตามตารางเวลาที่กำหนดไว้

หลังก้าวลงมาจากรถม้าแล้ว รษิกาก็เข้าไปในคฤหาสน์และเจอกับเลอศิลป์

จากนั้น พวกเขาก็แลกแหวนแต่งงาน อ่านคำสาบาน และจบพิธีด้วยจูบ

“ดื่มฉลองกันเถอะ!” มีคนอุทานขึ้นมา โดยหวังว่าจะทำให้บรรยากาศมีชีวิตชีวามากขึ้น

“ได้เวลาพาคู่แต่งงานใหม่เข้าหอแล้ว!” นายพิธีประกาศ

ทุกๆ พิธีการเต็มไปด้วยคำอวยพรจากใจจริง เสียงโห่ร้องด้วยความยินดี และเสียงปรบมือที่ดังสนั่นจากญาติพี่น้องและเพื่อนฝูงที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในงานแต่งงาน

เลอศิลป์ไม่สามารถระงับอารมณ์ได้อีกต่อไปเมื่อสังเกตเห็นผ้าคลุมหน้า แม้ว่าฉันจะเคยผ่านมันมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ทำไมฉันถึงยังรู้สึกประหม่าในวันแต่งงานของฉันอยู่?