ตอนที่ 1934 การเปรียบเทียบ

เลอศิลป์กับรษิกาไปรับเด็กๆ ที่สถาบันศิลปะ

เมื่อพวกเขาไปถึง ก็มีรถยนต์หรูหราจอดอยู่มากมายที่ทางเข้าโรงเรียน เนื่องจากค่าเล่าเรียนประจำปีจะสูงถึงหนึ่งล้าน มีเพียงคนรวยเท่านั้นที่สามารถส่งลูกหลานไปเรียนที่นั่นได้

เมื่อกล่าวเช่นนั้น สถาบันศิลปะก็มีนักเรียนที่มีพรสวรรค์บางคนที่ได้รับทุนการศึกษา

ในตอนแรก เลอศิลป์ต้องจ่ายค่าเล่าเรียนให้เด็กๆ แต่เมื่อสถาบันทราบว่าเด็กๆ เป็นใครและมีผลการเรียนเป็นอย่างไร พวกเขาก็เสนอให้เด็กๆ เรียนฟรี

เห็นได้ชัดว่าสถาบันต้องการร่วมงานกับตระกูลฟ้าศิริสวัสดิ์และหวังว่าจะใช้ชื่อเสียงของตระกูลฟ้าศิริสวัสดิ์เพื่อส่งเสริมสถาบัน

โดยทั่วไป ผู้ปกครองจะคิดว่าสถาบันเป็นสถาบันที่ยอดเยี่ยมหากพวกเขาได้เห็นเด็กๆ จากตระกูลฟ้าศิริสวัสดิ์เรียนที่นั่น

จริงอยู่ สถาบันพบว่าจำนวนนักเรียนเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดดหลังจากที่ใช้เด็กๆ เพื่อประชาสัมพันธ์สถาบันทั้งในที่สาธารณะและไม่เป็นทางการ

อย่างไรก็ตาม ทางสถาบันไม่ได้แบ่งกลุ่มนักเรียนตามอายุ แต่จะแบ่งกลุ่มตามวิชาศิลปะที่เรียน

ตัวอย่างเช่น มีชั้นเรียนดนตรี ชั้นเรียนเต้นรำ ชั้นเรียนถ่ายภาพยนตร์ และอื่นๆ

อชิ เบนนี่ และไอรดา อยู่ในชั้นเรียนยอดเยี่ยม และชั้นเรียนของพวกเขามีนักเรียนเพียงสามสิบกว่าคน

นักเรียนแต่ละคนมีอายุต่างกัน และพวกเขาล้วนเป็นอัจฉริยะและอัจฉริยะเกินคาด แต่ละคนเรียนวิชาเอกอย่างน้อยสองวิชา และบางคนเรียนวิชาเอกมากถึงห้าวิชาเลยทีเดียว

ไอรดาเรียนเอกการออกแบบ เครื่องแต่งกายแบบดั้งเดิม ประวัติศาสตร์ การเขียนโปรแกรม และภาษาต่างประเทศ

อชิและเบนนี่เรียนวิชาเอกเพิ่มเติมอีก อชิไม่เพียงเรียนประวัติศาสตร์ วรรณคดี การคิดเชิงตรรกะ กฎหมาย และการเขียนโปรแกรมเท่านั้น แต่เขายังเรียนนิยายวิทยาศาสตร์และความจำเชิงสืบสวนเป็นวิชาโทด้วย

ในความเป็นจริง เขาใช้ความจำอันเหลือเชื่อของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อช่วยให้ตำรวจคลี่คลายคดีที่ยากจะคลี่คลายได้