ตอนที่ 1959 ตบ

ยุพดีสวมชุดที่ออกแบบโดยดีไซเนอร์และมีใบหน้าที่แต่งไว้อย่างจัดจ้าน พร้อมเครื่องประดับทองและเงินที่ข้อมือ คอ และหู ซึ่งทำให้ดูหรูหราและโอ่อ่า

เมื่อได้เห็นรษิกา เธอก็รู้สึกประหลาดใจไปชั่วขณะ อย่างไรก็ตาม เธอตั้งสติได้ในไม่ช้าและเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับยิ้มขณะเดินไปหาพี่สาว

“นี่ไม่ใช่พี่สาวที่รักของฉันเหรอ? เป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ เราไม่ได้เจอกันมาหกหรือเจ็ดปีแล้วใช่ไหม?” น้ำเสียงของยุพดีเต็มไปด้วยความประชดประชันอยู่เสมอ

สีหน้าของรษิกาเคร่งขรึม และแววตาเธอก็สะท้อนถึงความไม่แยแส เธอตอบโต้ไปทันทีว่า “ฉันได้ยินมาว่าเธอไปเป็นไกด์ทัวร์อยู่ที่เซาท์อีสต์แอพล็อธนี่ แล้วยังไงถึงได้เติมเต็มความฝันในการเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลร่ำรวยได้ล่ะ?”

พงศกรกับลลิตาซึ่งยืนอยู่ข้างๆ เธอต่างมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ ขณะที่พยายามหาตัวตนของยุพดี ทำไมเธอถึงกล้าทำท่าเย่อหยิ่งต่อหน้ารษิกาอย่างนั้น?

รษิกาส่งสายตาให้ลลิตา อีกฝ่ายพยักหน้าให้และพาพงศกรกับผู้บริหารคนอื่นๆ ออกไปจากตรงนั้น

“ฉันจะไปเทียบกับเธอได้ยังไง? รษิกา ฉันไม่เคยคิดเลยว่าคุณเลอศิลป์แห่งฟ้าศิริสวัสดิ์กรุ๊ปจะแต่งงานกับเธอใหม่ เธอเป็นคนที่ทำความฝันได้สำเร็จด้วยการเอาตัวเองไปเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลร่ำรวย ฉันไม่มีอะไรไปเทียบกับเธอได้หรอกน่า” คำพูดของยุพดีเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

เธอไม่ให้โอกาสรษิกาได้ตอบโต้เลย ยุพดีพูดต่อไปว่า “ดูเหมือนว่าการมีลูกจะทำให้ได้ผลประโยชน์เยอะเชียวนะ คนมีความรับผิดชอบอย่างคุณเลอศิลป์จะต้องแต่งงานกับเธอใหม่อยู่แล้วก็เพราะลูกไง ฉันคงต้องทำตามเธอบ้างแล้วล่ะ รษิกา!”

รษิกามีสีหน้าเคร่งขรึม เนื่องจากไม่มีใครอยู่แถวนั้น เธอจึงไม่จำเป็นต้องแสดงท่าทีเกรงใจยุพดี

“ยุพดี เธอยังปากดีเหมือนเคยเลยนะ! แต่การพยายามยั่วโมโหฉันด้วยคำพูดไร้สาระแบบนี้มันเปล่าประโยชน์แล้วล่ะ ฉันเดาว่าเธอคงจะอิจฉาล่ะสิ ถ้าฉันแต่งงานกับตระกูลรวยๆ แล้วมันยังไงเหรอ? ฉันควรจะเตือนให้เธอดูมูลค่าตลาดในตอนนี้ของฟลอร่าเวอบากรุ๊ปนะ ตอนนี้ฉันเป็นผู้หญิงที่ร่ำรวยด้วยสิทธิ์ของตัวฉันเอง! เธอเข้าใจหรือเปล่า?” รษิกาขู่ฟ่อ

คำพูดฉับไวของเธอทำลายความภูมิใจที่โอ้อวดของยุพดีลง

ใบหน้าของเธอแดงด้วยความอับอายขณะที่เธอกัดฟันแน่นและจ้องมองรษิกาด้วยสายตาเย็นชา

“อย่าเยาะเย้ยมากนักเลย รษิกา! ชีวิตน่ะยืนยาวและพยากรณ์อะไรไม่ได้ ไม่มีใครรู้หรอกว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนก็คือ เมื่อก่อนนี้เธอไม่ได้สำคัญอะไรเลย เป็นแค่กระสอบทรายให้ฉันระบายอารมณ์เท่านั้น!”

ยุพดีจงใจจะอวดความเหนือกว่าโดยการพูดถึงเรื่องในอดีต แต่เธอก็ต้องประหลาดใจ เพราะรษิกาจำทุกอย่างได้อย่างชัดเจน