ตอนที่ 196 เธอคงจะโกรธมาก

ในขณะที่จูงมือไอรดาอยู่ เลอศิลป์จ้องมองรษิกาซึ่งทำสีหน้าไม่แยแสใส่เขาที่อยู่ไม่ห่างมากนัก เขาโต้กลับด้วยน้ำเสียงประชดประชันเล็กน้อย “ถึงแม้พวกเราเป็นคนแปลกหน้า คุณก็ไม่จำเป็นต้องหลบผมเหมือนเชื้อโรคก็ได้คุณรษิกา ผมก็จะไปส่งไอวี่ที่โรงเรียนอนุบาลและไปที่ฟ้าศิริสวัสดิ์กรุ๊ปอยู่ดี นั่นเป็นเหตุผลที่ผมยื่นข้อเสนอให้ไปกับผมไง คุณกังวลอะไรนักหนา? คุณรษิกา”

อีกความหมายหนึ่งก็คือ เขาบ่งบอกว่ารษิกากำลังคิดมากเกินไป

ไอรดาอยากอยู่กับรษิกาให้นานกว่านี้ เธอจึงจ้องไปที่รษิกาอย่างน่าเวทนาหลังจากได้ยินที่เลอศิลป์พูด “คุณรษิกา…”

หัวใจของรษิกาก็ละลายไปโดยปริยาย

นอกจากนี้ เธอเองก็ไม่มีข้อโต้แย้งใดกับคำพูดของเลอศิลป์

พวกเขาแทบไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว ดังนั้นการปฏิเสธกับข้อเสนอที่ไร้พิษภัยซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้เธอดูค่อนข้างเป็นคนใจแคบ

ด้วยความคิดเช่นนั้น เธอยอมอ่อนข้อให้และพูดกับลิสาว่า “เธอกลับไปก่อนก็ได้ ฉันจะพาพวกเขาไปโรงเรียนอนุบาล”

ลิสาพึมพำรับทราบและส่งอชิและเบนนี่ให้รษิกา

อชิและเบนนี่ยังคงมีความอคติกับเลอศิลป์ พวกเขาเลยรู้สึกสองจิตสองใจพอรู้ว่าพวกเขาจะได้ขึ้นรถไปกับชายคนนั้นอีกครั้ง

อีกด้านหนึ่ง ไอรดาได้ปล่อยมือจากพ่อเธอและเดินไปจับเสื้อรษิกา เห็นได้ชัดว่าเธออยากจะนั่งกับรษิกา

รษิกาลูบหัวไอรดาก่อนจะหันไปสั่งอชิและเบนนี่ว่า “ขึ้นรถเลยค่ะ”

พอได้ยินเช่นนั้น พวกเขาก็ค่อยๆ ขึ้นรถ

รษิกาตามหลังพวกเขาขึ้นรถไปพร้อมกับไอรดาที่อยู่ในอ้อมแขน เธอนั่งที่เบาะหลังกับอชิและเบนนี่

เลอศิลป์ปิดประตูรถให้พวกเขาและขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ

จากนั้น รถก็ค่อยๆ สตาร์ทเครื่องและขับไปที่โรงเรียนอนุบาล

ความเงียบปกคลุมไปทั่วทั้งรถ รษิกาไม่มีอะไรจะพูดกับเลอศิลป์ และพวกเด็กๆ เองก็เงียบอย่างไม่มีเหตุผลเช่นกัน

ตลอดทั้งการเดินทาง บรรยากาศภายในรถช่างน่าห่อเหี่ยวยิ่งนัก

ในขณะที่รถขับออกไปช้าๆ กล้องก็โผล่ออกมาจากพุ่มไม้หน้าโรงพยาบาลอย่างไม่ลดละ