ตอนที่ 202 เราควรชดเชยให้เธอ

เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาเลิกเรียนแล้ว เลอศิลป์จึงตั้งสติและขับรถไปที่โรงเรียนอนุบาล

ด้วยนิสัยของไอรดา เขาคิดว่าเขาอาจจะเจอรษิกาที่โรงเรียนก็เป็นได้

พอถึงโรงเรียนอนุบาล เขาจึงคิดได้ว่าเขาไม่ได้มารับไอรดาสาย แต่เนื่องจากรษิกามารับอชิและเบนนี่เร็วกว่าเขา จึงทำให้เขาไม่ได้พบเธอ

เพราะไอรดาชอบอยู่กับอชิและเบนนี่ระหว่างรอเลอศิลป์ไปรับเธอ แต่ตอนนี้เธอกลับอยู่เพียงลำพัง โดยจับมือของครูพิมพ์รภาอยู่อย่างเก้อเขิน

“คุณเลอศิลป์มาถึงแล้วเหรอคะ” เนื่องจากครูพิมพ์รภารู้สถานการณ์ของไอรดาดี เธอจึงระมัดระวังมากเมื่อต้องรับมือกับไอรดา

เมื่อเห็นว่าในที่สุดเลอศิลป์ก็มาถึงแล้ว ครูพิมพ์รภาจึงแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เลอศิลป์พยักหน้าและรับไอรดามาจากครูพิมพ์รภา

หลังจากที่พวกเขาขึ้นรถไปแล้ว แต่ไอรดาก็ยังดูเหงาหงอยอยู่อย่างนั้น

เลอศิลป์จึงขมวดคิ้วและอดไม่ได้ที่จะถามว่า “ทำไมวันนี้หนูอยู่คนเดียวล่ะ?”

ไอรดารู้ว่าเขาพยายามจะถามอะไร เธอลดสายตาลงและพูดด้วยเสียงที่นุ่มนวลของเธอว่า "คุณรษิกามารับอชิและเบนนี่ไปแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สายตาของเลอศิลป์ก็หม่นหมองลงเล็กน้อย

แม้ว่ารษิกาต้องการออกห่างจากเขาให้มาก แต่เขาก็รู้ว่าเธอเป็นที่โปรดปรานของไอรดามากแค่ไหน

เมื่อไอรดาเห็นรษิกา เธอก็จะไม่มีทางปล่อยให้รษิกาจากไปง่ายๆ เช่นกัน

เนื่องจากสถานการณ์ไม่ปกติในวันนั้น เหตุผลเดียวที่ทำให้รษิกาหลบหน้าก็เพราะว่าเธอเห็นข่าวนั้นแล้ว

เธอหลบหน้าฉันเพราะเห็นข่าวนั่นหรือเปล่านะ?

แต่เมื่อนึกถึงเรื่องนั้นเลอศิลป์ก็รู้สึกไม่พอใจอยู่ลึกๆ อย่างอธิบายไม่ถูก

ตลอดการเดินทาง บรรยากาศในรถเป็นไปอย่างสลดหดหู่