ตอนที่ 2050 ไม่มีทางจับกุมเธอได้

การันต์สารภาพว่าเขาตั้งใจจะจบชีวิตตัวเอง เนื่องจากไม่สามารถหาซื้อยานอนหลับได้ จึงซื้อยาที่ช่วยในการแข็งตัวของเลือดแทน

แม้ว่าเขาจะรู้ว่านี่จะเป็นความตายที่เจ็บปวด แต่เขาก็อยู่ในระยะสุดท้ายของโรคมะเร็ง และจะต้องตายอยู่ดี

มันจะเจ็บปวดมากกว่านี้อย่างแน่นอนเมื่อมะเร็งของฉันกำเริบขึ้น อย่างน้อยความเจ็บปวดนี้สามารถบรรเทาความทรมานภายในของฉันได้

“งั้นคุณก็กำลังจะจบชีวิตตัวเองเหรอ?” เลอศิลป์รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยหากเป็นเช่นนั้น การจับกุมวิชุดาจะล้มเหลว

การันต์ไม่ตอบและเริ่มร้องไห้

เมื่อรษิกาเห็นเขาร้องไห้อย่างหนัก เธอจึงค่อยๆ เย็นลงและจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชาและเป็นศัตรู

“อะไรที่ทำให้คุณมีสิทธิ์ร้องไห้? การันต์ แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรที่จะตาย? ถ้าวิชุดาเป็นคนทำ คุณควรจะลากเธอไปตายพร้อมกับคุณสิ คุณยังไม่ลืมเธอใช่ไหม? นั่นก็เพราะคุณยังมีลูกสองคนกับเธอใช่ไหม?”

เธอรู้สึกเสียใจฉันน่าจะละเลยพ่อที่น่าสะอิดสะเอียนคนนี้ตั้งแต่แรก และปล่อยให้เขาตายไปซะ

“พ่อขอโทษ รษิกา!” การันต์ต้องการพูดอะไรเพิ่มเติม แต่รษิกาไม่ต้องการฟังอีกแล้ว

ตอนนี้เธอแค่ต้องการตามหาวิชุดาให้เร็วที่สุด

ฉันจะไม่ปล่อยให้ผู้หญิงบ้าๆ นั่นหลุดรอดไป!

เมื่อเห็นภรรยาของเขาโกรธจัดจนวิ่งไปสตาร์ทรถ เลอศิลป์จึงรีบยับยั้งเธอและเข้าไปหลังพวงมาลัยแทน โดยตั้งใจจะไปที่สถานีตำรวจเพื่อตรวจสอบความคืบหน้า

แต่เมื่อพวกเขามาถึงสถานีตำรวจ เจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบในคดีก็โทรหาเขา

“คุณเลอศิลป์ เราพิสูจน์จากผลการทดสอบว่ามีสารช่วยแข็งตัวของเลือด ในร่างกายของคุณการันต์ ทำให้เลือดแข็งตัว ดังนั้นมีความเป็นไปได้ว่าเขาถูกวางยาพิษ แต่เขาก็อาจจะใช้ยาเกินขนาดได้เช่นกัน ตอนนี้เราได้โทรหาคุณการันต์เพื่อตรวจสอบว่าเขาฟื้นแล้วหรือยัง และเมื่อเขาฟื้นแล้ว เราหวังว่าเขาจะมาที่นี่เพื่อตอบคำถามการสืบสวน แต่เขาก็ยืนยันว่าเขาทานยาไปเอง ด้วยเหตุนี้คดีจึง...”

หลังจากได้ยินเช่นนั้น เลอศิลป์เหลือบมองรษิกาที่นั่งอยู่ข้างๆ โดยหวังว่าเธอจะไม่ได้ยินอะไร