ตอนที่ 2077 น้ำตา

เมื่อรษิกาอ่านพินัยกรรมจบ เธอก็ร้องไห้ฟูมฟายอย่างไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

ความเศร้าถาโถมเข้ามาในหัวใจขณะที่เธอพูดเบาๆ ว่า “ชีวิตของแม่เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน!”

เธอหันไปมองสามีด้วยตาแดงช้ำ ดูเหมือนลูกสัตว์ตัวน้อยที่ตกใจและสั่นเทาอย่างไม่มีที่พึ่ง

แม้แต่เลอศิลป์ก็ไม่สามารถห้ามน้ำตาอุ่นๆ ที่ไหลอาบแก้มของเขาหลังจากอ่านพินัยกรรม

แล้วความโกรธก็ทำให้ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปขณะที่เขากัดฟันและพูดด้วยเจตนาฆ่าฟันว่า “เราต้องแก้แค้นให้แม่ของคุณนะที่รัก! วิชุดานั้นเป็นสัตว์ประหลาดในคราบมนุษย์!”

หลังจากบรรลืออ่านพินัยกรรม เขายังคงเงียบเป็นเวลานาน

ในขณะที่กอดเลอศิลป์ รษิกายังคงสะอึกสะอื้น ฉันเพิ่งเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ หลังจากได้อ่านพินัยกรรม ฉันยังเด็กเกินไปที่จะจดจำได้มาก แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าแม่ไม่ใช่แค่หุ่นเชิดที่ถูกการันต์ควบคุมด้วยความรัก เพื่อที่จะหาเงินให้มากพอจ่ายค่ารักษาพยาบาลอันแสนแพงสำหรับความผิดปกติแต่กำเนิดของฉัน แม่จึงต้องเชื่อฟังเขาและดูแลยศวินตอนเด็กๆ แม่ถึงกับสังเกตว่าตนเองถูกวางยาพิษและสันนิษฐานว่าวิชุดานั้นอยู่เบื้องหลังการกระทำนั้น ทำไมแม่ถึงโง่เขลาขนาดนี้? ทำไมแม่ไม่เปิดโปงพวกเขาเมื่อรู้ว่าตนเองถูกวางยาพิษ? ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน อาจจะทำให้โชคชะตาของแม่แตกต่างออกไป แต่ฉันเข้าใจความรู้สึกของแม่แล้วเมื่อมีลูกเป็นของตัวเอง ฉันจะยอมสละทุกอย่างเพื่อพวกเขา แม้แต่ชีวิตของฉันเอง

เธอสวมแหวนนั้น หนูโตแล้วนะแม่ ตอนนี้หนูมีสามีและลูกแล้ว ไม่ต้องห่วง หนูจะไม่ถูกกลั่นแกล้งอีกต่อไป หนูจะแก้แค้นให้แม่ ไม่มีทางที่หนูจะยอมให้วิชุดาพ้นผิดไปได้! หนูสัญญา!

แล้วเธอก็หันไปมองเลอศิลป์ด้วยท่าทางเกลียดชัง “เราไปหาวิชุดากันตอนนี้เลย! ฉันไม่ยอมปล่อยให้เธออยู่เฉยๆ โดยไม่ยอมรับความผิด!”

เลอศิลป์พยักหน้าแล้วมองไปที่บรรลือ