ตอนที่ 212 ขอบคุณที่ช่วยนะ

ในขณะเดียวกัน ในห้องวีไอพีชั้นบน เลอศิลป์กำลังมองดูชายพุงย้วยวัยกลางคนกำลังชนแก้วกับคนนั้นคนนี้ด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

เมื่อเขาไปรับไอรดาในตอนบ่าย เขาสังเกตเห็นว่าลูกสาวอารมณ์ไม่ดี แถมยังฉุนเฉียวใส่เขาเมื่อกลับถึงบ้าน

ฉันเดาว่าไอวี่คงอารมณ์ไม่ดีเพราะไม่ได้เจอรษิกามาพักหนึ่งแล้ว หรือว่ารษิกาทำตัวห่างเหินกับไอวี่กันนะ? แต่ไม่ว่าจะเพราะอะไร ฉันเองนี่แหละที่เป็นคนผิด เธอคงตีตัวออกหากไอวี่เพราะฉันเอง

ด้วยเหตุนี้ ทำให้เลอศิลป์กระสับกระส่ายตลอดทั้งคืน

และเขายิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นที่ไม่ได้ข้อเสนอที่น่าพอใจจากชายเหล่านั้น ทั้งที่อุตส่าห์เจรจากันเป็นเวลานาน

“ขอโทษนะครับ ผมขอตัวออกไปสูดอากาศสักหน่อยนึงนะ” พูดจนเลอศิลป์ก็ลุกขึ้นยืนทันที

ชายเหล่านั้นไม่กล้าพูดอะไร ทำได้เพียงเฝ้าดูเขาเดินออกไปจากห้อง

ห้องส่วนตัวของเลอศิลป์หันหน้าไปทางเวทีเต้นรำชั้นล่าง ในขณะที่เขาเดินออกไป สายตาของเขาก็หยุดชะงักที่เวทีเต้นรำ และเขาก็เห็นร่างที่คุ้นเคยลางๆ

เลอศิลป์ถึงกับก้าวขาเดินต่อไปไม่ได้

แสงไฟวูบวาบไปมาบนเวทีเต้นรำ ทำให้เลอศิลป์ไม่แน่ใจสายตาตัวเอง ขณะที่เขาพยายามมองอีกครั้ง แต่ร่างที่คุ้นเคยนั้นก็ลับหายไปจากสายตาเขาแล้ว

เขายืนนิ่ง จ้องมองไปที่เวทีเต้นรำด้วยความหวังว่าจะหาร่างนั้นเจออีกครั้ง แต่เขากลับไม่พบอะไรเลย เลอศิลป์ดึงสายตาตัวเองกลับมา พลางเย้ยหยันตัวเองในใจ

ฉันสงสัยจริงๆ ว่ารษิกามีพลังเวทมนตร์แบบไหนกันนะ? ฉันแค่มองไปรอบๆ แต่ทำไมเธอกลับโผล่เข้ามาในหัวฉันซะได้?

เมื่อเขากำลังจะหันหลังกลับ เขาก็ได้ยินเสียงดังมาจากโต๊ะหนึ่งที่อยู่ชั้นล่าง

เสียงนั้นดึงดูดความสนใจของทุกคนทันที เกือบทุกคนในบาร์ให้ความสนใจโต๊ะนั้น รวมถึงเลอศิลป์ด้วย

ดวงตาของเลอศิลป์จ้องเขม็งทันทีที่เห็นว่าใครอยู่ที่โต๊ะนั้น

นี่ไม่ใช่ภาพลวงตา! คนที่ดูคุ้นๆ นั้นคือรษิกาจริงๆ! เธอคงเดินกลับโต๊ะหลังจากเต้นบนเวทีจนหนำใจแล้ว

เลอศิลป์จ้องมองเธอ และเห็นได้ทันทีว่าเธอถูกรายล้อมไปด้วยหนุ่มๆ แถมเธอยังฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหูให้กับผู้ชายคนหนึ่งในนั้นด้วย