ตอนที่ 219 การประชุมทางการแพทย์

เลอศิลป์มีสีหน้าบูดบึ้งเล็กน้อย เมื่อตอนที่เขาอยากจะพูดออกไป แต่เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ก็ดันมาขัดจังหวะบรรยากาศที่กระอักกระอ่วนระหว่างพวกเขาพอดี

รษิกาหลบสายตาอย่างเย็นชาแล้วคว้าโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเธอ พอเธอเหลือบไปมองว่าใครโทรมา ก็เห็นว่าเป็นรณภพ

ตอนนั้นเธอแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก โทรศัพท์ของรณภพได้มาช่วยชีวิตฉันไว้พอดี!

หลังจากพยักหน้าให้เลอศิลป์แล้ว รษิกาก็หยิบโทรศัพท์แล้วเดินไปที่รถของเธอ

คราวนี้เลอศิลป์ไม่ได้พยายามจะรั้งเธอไว้อีก

พอเดินผ่านเลอศิลป์ไปแล้ว รษิกาก็รู้สึกผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น

ขณะเดียวกันนั้น ตอนที่จ้องมองท่าทางถอยหนีของเธอ เลอศิลป์ก็นึกได้ว่าใครเป็นคนโทรหารษิกาถ้าฉันจำไม่ผิด ผู้ชายคนนั้นเคยกินข้าวกับรษิกาสองต่อสองมาก่อนด้วย เหมือนว่าพวกเขาจะมีช่วงเวลาดีๆ ต่อกัน อืม ไม่คิดว่าพวกเขาจะสนิทกันมากขนาดนี้

พอนึกขึ้นได้แล้ว สีหน้าของเลอศิลป์ก็หม่นมองลงทันที

“รณภพ มีอะไรเหรอ?”

พอรษิการับโทรศัพท์แล้ว พวกเขาก็พูดเรื่องสัพเพเหระกันจนเธอเข้าไปนั่งในรถ จากนั้นเธอก็เริ่มถามว่ารณภพโทรมาหาเธอทำไม

รณภพตอบด้วยเสียงเริงร่าจากอีกฝั่งของปลายสาย “ทำไมถึงทำตัวห่างเหินกับผมขนาดนี้ล่ะ? ผมจะโทรหาคุณไม่ได้เลยเหรอถ้าเกิดไม่มีเรื่องอะไร?”

พอไม่มีเลอศิลป์อยู่ข้างๆ รษิกาก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย พร้อมตอบกลับแบบยิ้มๆ “โทรได้อยู่แล้ว แต่ฉันมั่นใจว่าคนส่วนใหญ่ไม่โทรหาคนอื่นในเวลาเช้าตรู่แบบนี้เพื่อคุยเรื่องไร้สาระหรอก”

ใช่ว่ารณภพจะไม่รู้ตารางเวลาของเธอเสียหน่อย ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลานี้รษิกาก็คงจะกำลังส่งลูกที่โรงเรียนอนุบาลหรือไม่ก็กำลังเดินทางไปทำงาน ดังนั้น ไม่มีทางเลยที่รณภพจะดุ่มๆ โทรมาโดยไม่มีเหตุผลอะไรสักอย่าง

พอได้ยินแบบนั้น รณภพก็หยุดพูดคุยไร้สาระแล้วเข้าเรื่องทันที “ผมโทรหาคุณก็เพื่อนัดหมายเวลามาเจอกัน เพราะผมมีของบางอย่างจะให้คุณ คุณว่างกี่โมงล่ะ? ช่วงบ่ายนี้สะดวกไหม?”