ตอนที่ 243 แกล้งหลับ

ผ่านเวลาไปนานมากแล้ว แต่ชายคนนั้นก็ยังคงจ้องเธออยู่

รษิกาหงุดหงิด เธอขมวดคิ้วและยกมือขึ้นดึงผ้าห่มอีกครั้งเพื่อให้คลุมหน้าไว้ทั้งหมด เธอพยายามจะลดความรู้สึกกดดันที่เธอสัมผัสได้จากสายตาของชายหนุ่มที่จ้องเธออย่างไม่ลดละ

แต่เพราะเธอหลับตาอยู่ เธอจึงดึงผ้าห่มไม่ได้ตอนที่ยกมือขึ้นมา และผ้าห่มก็ดันหล่นลงไปแทน

เมื่อสัมผัสได้ว่าน้ำหนักของผ้าห่มไม่ได้อยู่บนตัวแล้ว รษิกาก็ตัวแข็งทื่อไปชั่ววูบหนึ่ง ขณะที่เธอลังเลว่าควรจะลืมตาไปเก็บผ้าห่มขึ้นมาดีหรือไม่

แต่เมื่อเธอนึกถึงสถานการณ์ของเธอในตอนนี้ เธอก็กลัวว่าบรรยากาศมันจะยิ่งกระอักกระอ่วนกันไปใหญ่ถ้าเธอปล่อยให้เขารู้ว่าเธอกำลังแกล้งหลับ

ในอีกด้านหนึ่ง เมื่อมันไม่มีผ้าห่มแล้ว เธอก็รู้สึกยิ่งไม่สบายใจเพราะเขาจ้องมองอยู่ตลอดเช่นนี้

ขณะที่ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ชายที่นั่งข้างเธอก็ขยับตัว ทำให้รษิกาเกร็งขึ้นมาทันที

เธอไม่รู้เลยว่าเขาจะทำอะไร

นาทีต่อมา กลิ่นที่คุ้นเคยก็โชยมาเตะจมูกเธอ

เธอฝืนตัวเองให้นิ่งสงบไว้อย่างเต็มความสามารถและพยายามไม่ให้เปลือกตาของเธอเองสั่นอีกด้วย

ไม่นานนัก ผ้าห่มที่ร่วงลงไปก็มาคลุมอยู่บนตัวเธออีกครั้ง

การเคลื่อนไหวของเลอศิลป์อ่อนโยนมาก ราวกับว่าเขากลัวเธอจะตื่นขึ้นมา

หลังจากคลุมผ้าห่มให้เธอเรียบร้อยแล้ว เขาก็จัดผ้าห่มให้เรียบร้อยอีกต่างหาก

รษิกาคิดเอาเองว่าเขาจะถอยไปหลังจากทำเสร็จแล้ว แต่ก็ต้องประหลาดใจเมื่อเขาไม่ถอยไปอย่างที่คิด

แม้ว่าเธอหลับตาอยู่ เธอก็รู้สึกได้ว่าเขายังจ้องหน้าเธอไม่ละสายตา เขามองอะไรของเขา?

ขณะที่เธอกำลังจะลืมตาขึ้นมา เลอศิลป์ก็ละสายตาไป

ด้วยเหตุนั้น ความกดดันที่รษิการู้สึกก็หายไปในทันที เธอถอนหายใจโล่งอกและสิ่งที่ตามมาคือความรู้สึกเศร้าหมอง

จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามแต่ เธอกลับนึกถึงวันนั้นที่เธอเป็นไข้