ตอนที่ 277 เป็นห่วง

วินาทีที่เลอศิลป์ออกจากโรงแรม เขาก็พุ่งตรงไปที่ป่าและโทรหาครรชิตระหว่างทาง

“ให้คนในทีมตั้งใจเป็นพิเศษเลยนะ เพราะรษิกาก็หายเข้าไปในป่าเหมือนกัน”

อีกด้านหนึ่งของปลายสาย ครรชิตพึมพำตอบรับทราบ เขาประทับใจที่รษิกาห่วงใยไอรดามากขนาดไหนนี่ก็ดึกมากแล้ว แต่เธอก็ยังเข้าไปในป่าเพื่อตามหาคุณไอรดา

หลังจากวางสายโทรศัพท์ เลอศิลป์ก็ได้ยินเสียงที่เต็มไปด้วยความกลัว

“เลอศิลป์ ได้ข่าวอะไรเกี่ยวกับไอวี่บ้างไหม?”

อัญชสาไปค้นหาในบริเวณใกล้เคียงแต่ก็ไร้ผล เธอกลัวที่จะเข้าไปในป่ามาก จึงกลับมาที่โรงแรมแทน และเธอก็ต้องประหลาดใจเมื่อได้เห็นเลอศิลป์ตรงทางเข้าและความรู้สึกผิดก็ท่วมท้นอยู่ในใจเธอ

เลอศิลป์เก็บโทรศัพท์และจ้องอัญชสาเมื่อเขาได้ยินเสียงเธอ

ภาพที่เขาเห็นคืออัญชสาในชุดสีแดงที่ยังดูสะอาดสะอ้าน ไม่มีแม้แต่เหงื่อสักหยดบนใบหน้า การหายใจของเธอนั้นผิดปกติไปเล็กน้อย แต่อาจจะเป็นเพราะเธอกำลังกลัวเขาอยู่

หัวใจของอัญชสาบีบแน่นเมื่อเธอมองเข้าไปในดวงตาของเลอศิลป์ที่กำลังแผดเผาด้วยความโกรธแค้น “ฉันตามหาตลอดทั้งบ่ายแต่ก็ไม่เจอเธอสักที่เลย แล้วการค้นหาทางฝั่งคุณเป็นยังไงบ้าง?”

“ไอวี่หายไปเพราะเธอวิ่งออกไปหารษิกา คำพูดเหล่านี้ใช่ไหม? ที่คุณเอาไปบอกกับรษิกา” เลอศิลป์ตอบด้วยคำถามของตัวเขาเอง

หน้าอัญชสาแข็งทื่อและเต็มไปด้วยความตื่นตกใจ

เลอ… เลอศิลป์รู้เรื่องนี้ได้ยังไง?

เลอศิลป์ได้คำตอบของเขาเมื่อเขาเห็นสีหน้าของเธอ “คุณควรจะภาวนาให้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับพวกเขานะ ไม่งั้น ผมจะไม่ปราณีกับคุณเลยถึงแม้พวกเราจะรู้จักกันมาหลายปีก็ตาม”

พอพูดจบ เลอศิลป์ก็เดินผ่านเธอออกไป

อัญชสาบอกได้ว่าเขาโกรธมากจริงๆ เธอเอื้อมมือออกไปคว้าแขนเสื้อเขาเอาไว้ด้วยความลนลาน “เลอศิลป์ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ รษิกามาที่โรงแรมเมื่อตอนเที่ยงและฉันแค่เล่าในสิ่งที่ฉันคาดเดาให้เธอฟัง ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะโทษเธอเลยนะ”