ตอนที่ 297 สิ่งดีๆ ที่ตามมา

อัญชสาได้เริ่มวางแผนต่อต้านเธอโดยที่รษิกาไม่มีวันรู้ตัว เธอหมกมุ่นอยู่กับการวิจัยที่เธอต้องทำให้เสร็จมากจนเกินไป

ความยุ่งของเธอไม่ใช่ข้ออ้างในการส่งไอรดากลับบ้าน

หากเด็กๆ ไม่ยืนกรานให้เธอหยุดงานหนึ่งวันเพราะข้อมือที่บาดเจ็บ เธอก็คงไม่หยุดพักจากงานวิจัย

เช้าวันรุ่งขึ้น รษิกาถูกปลุกให้ตื่นด้วยสายเรียกเข้าจากเพื่อนร่วมงานของเธอ หลังจากบทสนทนาสั้นๆ เธอก็รีบไปที่สถาบันวิจัยทันที โดยไม่มีเวลาแม้แต่จะทานอาหารเช้าสักคำ

จุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของโครงการวิจัยมักเป็นส่วนที่ยากที่สุด ในช่วงเริ่มต้นของโครงการ รษิกาทุ่มเทเวลาให้กับมันมากเสียจนเธอใช้เวลาในศูนย์วิจัยเสมือนเป็นบ้านหลังที่สอง

เมื่อพวกเขาอยู่ในขั้นตอนสุดท้ายของโครงการ สิ่งต่างๆ ก็เริ่มดีขึ้นอีกครั้ง

คมสันผู้ซึ่งคอยช่วยเหลือรษิกาในโครงการวิจัยรู้สึกตกใจเมื่อเห็นอาการบาดเจ็บที่ข้อมือของเธอ ขณะที่พวกเขาทำการทดลอง “คุณหมอรษิกา… มือของคุณ..”

รษิกามัวแต่จดจ่อกับงานมากจนลืมอาการบาดเร็วของตนไป จนกระทั่งเธอละสายตาจากคมสัน เธอจึงนึกถึงมันได้ เธออมยิ้มพร้อมพูดว่า “มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกค่ะ มันเป็นแค่รอยข่วนจากกิจกรรมที่โรงเรียนของลูกๆ ของฉันเอง”

คมสันรู้สึกโล่งใจที่ได้ยินว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ถึงกระนั้น เขาก็รับช่วงส่วนใหญ่ของการทดลอง เขาคิดว่ามันน่าจะต้องใช้แรงมากเกินไปสำหรับรษิกา ขณะที่เธอยืนอยู่ข้างๆ และให้คำแนะนำเขา

ทีมวิจัยทีมนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานที่เหลือล้น และพวกเขาก็ทำการทดลองกันอย่างต่อเนื่องจนเวลาเกือบหนึ่งสัปดาห์ จนกระทั่งได้ผลลัพธ์ที่พวกเขาต้องการในที่สุด

ทั้งกลุ่มในห้องแล็บต่างส่งเสียงเอิกเกริก และรษิกาก็ดีใจอย่างเห็นได้ชัดที่ได้ผลลัพธ์ตามแบบที่ตั้งใจไว้

แม้ว่าจะเป็นผู้ที่ลงมือทำงานเองตอนที่เธออยู่ต่างประเทศ แต่โครงการส่วนใหญ่ที่เข้าร่วมนั้นอยู่ภายใต้การดูแลของอาจารย์ เธอจึงเป็นเพียงนักวิจัยอิสระที่มีชื่อเสียงพอสมควร แต่คราวนี้สิ่งต่างๆ นั้นแตกต่างออกไป

นี่จึงเป็นงานวิจัยครั้งแรกที่เธอเป็นคนกำกับทุกอย่างด้วยตัวของเธอเอง

“คืนนี้คุณว่างไหมครับ คุณหมอรษิกา?” คมสันถามด้วยรอยยิ้มกว้าง ขณะที่เขาเดินเข้าไปหาเธอจากศูนย์วิจัย