ตอนที่ 316 ยากลำบาก

ศศิตาและคนอื่นๆ ยังคงให้อัญชสาอยู่ในห้องผู้ป่วยต่อไป

อัญชสาเบื่อการมาเยี่ยมของศศิตาแล้ว เธอเพียงใช้ศศิตาเพื่อเข้าหาเลอศิลป์เท่านั้น ตอนนี้ชายคนนั้นตกลงที่จะกลับมาหาเธอ เธอเริ่มหมดความอดทนที่ยังมีผู้สูงอายุวนเวียนอยู่ในห้องและไม่มีทีท่าที่จะออกไป อย่างไรก็ตามเธอยังคงแสดงสีหน้าชื่นมื่นแสร้งทำเป็นคนดี

“อัญชสา เธอยังป่วยอยู่ ดังนั้นในช่วงสองวันนี้เธอควรนอนอยู่บนเตียงและให้เลอศิลป์จัดการธุระให้เธอ”

ศศิตาลูบเฝือกที่แขนของอัญชสา

เธอเบื่อหน่ายกับความกังวลที่ไม่รู้จบของศศิตา เธอยิ้มปลอมๆ และตอบกลับว่า “ขอบคุณที่แนะนำคุณศศิตา ฉันจะจดจำไว้ แต่…”

อัญชสามองไปที่ชายคนหนึ่งที่ประตูด้วยความบัญเอิญ จากนั้นเธอเริ่มกัดริมฝีปากและพึมพำอย่างน่าสงสาร “ฉันรู้สึกอยากจะขอบคุณที่เลอศิลป์อยู่กับฉัน ฉันไม่ต้องการที่จะรบกวนเขามากไปกว่านี้แล้ว”

ศศิตากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องเพื่อหาลูกชายของเขา แต่พบว่าเขายังยืนอยู่ห่างจากอัญชสาพอสมควร เธอจึงตวาดใส่เขาด้วยความโกรธ “ทำไมไปยืนอยู่มุมนั้น? อัญชสาเป็นผู้หญิงและเธออาจจะเขินอายบ้างในบางครั้ง จำไว้นะ สองสามวันนี้ที่ดูแลลูกต้องกระตือรือร้นให้มากกว่านี้ อย่าให้เธอต้องเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ”

เลอศิลป์เพียงแค่ขมวดคิ้วและไม่พูดอะไรสักคำ

เมื่อเห็นดังนั้นอัญชสาทำสีหน้าเศร้าและพยายามพูดแทนเลอศิลป์ “คุณศศิตา เลอศิลป์งานยุ่งตลอดเลย หลังจากเลิกงานเขาควรใช้เวลาว่างไปกับการพักผ่อน โปรดอย่าบังคับให้เขามา ฉันดูแลตัวเองได้ คุณไม่ต้องห่วงฉันนะ”

ท่าทีของศศิตาดูผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าอัญชสาเข้าใจดีเพียงใด

หลังจากนั้นไม่นาน อัญชสารู้สึกไม่สบายหลังจากนอนพักไปสักระยะหนึ่ง เธอยกแขนพยายามพยุงตัวขึ้นด้วยสัญชาตญาน โดยลืมสนิทว่าแขนของเธอใส่เฝือกอยู่ วินาทีที่เธอออกแรง เธอก็อ้าปากค้างด้วยความเจ็บปวด