ตอนที่ 322 พวกเราดูแลแม่ได้

เด็กๆ ว่ายน้ำเป็นเวลาเกือบสองชั่วโมง เมื่อพวกเขาว่ายเสร็จ รษิกาก็พาพวกเขาไปรับประทานอาหารกลางวัน

ระหว่างทาง เธอหยุดคิดถึงสิ่งที่อชิพูดกับชายคนนั้นไม่ได้เลย

เธอเหลือบมองเด็กๆ ผ่านกระจกมองหลังเป็นเวลานาน ในที่สุดเธอก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “อชิ ทำไมลูกถึงพูดแบบนั้น? ทำไมลูกถึงบอกว่าคุณเลอศิลป์เป็นพ่อของพวกเรา?”

เหตุผลที่เธอไม่ถามเรื่องนี้ก่อนหน้านี้เพราะว่าเธอไม่ต้องการทำลายอารมณ์ในการเล่นของพวกเขา อย่างไรก็ตาม เธอไม่สามารถยั้งตัวเองไว้ได้อีกต่อไป

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เด็กชายก็มองเธออย่างไร้เดียงสา “เพราะเขายอดเยี่ยมและทรงพลัง!”

รษิกาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่สามารถบอกได้ว่าเขาโกหกหรือไม่

“นอกจากนี้ ผมคิดว่าถ้าเราโทรหาคุณเลอศิลป์เขาอาจจะรีบมาที่นี่ก็ได้” อชิรู้สึกแปลกๆ นิดหน่อยเมื่อเขาพูดออกไปแบบนั้น

เขาไม่ชอบพ่อเพราะพ่อต้องการแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น อย่างไรก็ตาม เขาเชื่อมั่นว่าหากมีอะไรเกิดขึ้นกับแม่ของพวกเขา พ่อจะมาถึงหลังจากนี้ไม่นาน

ถ้าไม่ใช่เพราะอัญชสา เขาคงยอมรับพ่อของเขาแล้ว

เมื่อเธอได้ยินเช่นนั้นก็ประหลาดใจเพราะเธอพบว่าตัวเองไม่สงสัยในความจริงของคำกล่าวนั้น

หลังจากที่เธอกลับมาจากต่างประเทศและใช้เวลากับเลอศิลป์ เธอก็เชื่อว่าเขาจะรีบมาหาเธอ ถึงแม้ว่าเธออาจจะไม่ซาบซึ้งก็ตาม

เมื่อเธอคิดเช่นนั้น รษิกาเริ่มเม้มปากของเธออย่างดูถูกตัวเองว่า แล้วถ้าเขามาล่ะ? เขาคงแต่งงานกับอัญชสาไปแล้ว เราคงเป็นได้แค่คนแปลกหน้า