ตอนที่ 324 ความผิดของฉันเอง

ในขณะเดียวกันที่โรงพยาบาล อัญชสาได้รับโทรศัพท์จากลูกน้องของเธอ

“คุณอัญชสา ผมเห็นรษิกาขับรถไปที่โรงพยาบาล”

เธอเหลือบมองไปที่เลอศิลป์ซึ่งนั่งอยู่ข้างนอกและถามด้วยเสียงเบาๆ ว่า “ที่ไหน?”

ลูกน้องของเธอตอบกลับมาว่า “ผมคิดว่าเป็นโรงพยาบาลพรพรหม”

โรงพยาบาลพรพรหมเป็นโรงพยาบาลเอกชนที่ดีที่สุดในเมืองหัสดิน นอกจากนี้ยังเป็นที่ที่อัญชสากำลังพักฟื้นอยู่

เมื่อเธอได้ยินว่ารษิกากำลังมุ่งหน้ามายังตำแหน่งที่เธออยู่ ดวงตาของเธอก็แวววาว “อีกนานไหมกว่าพวกเขาจะมาถึง?”

“อีกประมาณห้านาทีครับ”

“ได้ ตามเธอต่อไป โทรมาหาฉันเมื่อเธอถึงทางเข้า”

“รับทราบครับ”

หลังจากวางสาย อัญชสาวางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ ตัวและชำเลืองมองดูเลอศิลป์ เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้สนใจเธอ เธอจึงเบนสายตาไปที่ถ้วยบนโต๊ะและพยายามจะเอื้อมหยิบมัน

เลอศิลป์กำลังจดจ่อกับการตรวจสอบกล่องจดหมายของบริษัทและไม่ได้สังเกตว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่

ทันในนั้นเสียงกระแทกก็ดังสนั่น

ตามมาด้วยเสียงอุทานของอัญชสา

นั่นทำให้เขาหันหลังกลับไปมองในห้องผู้ป่วยทันที

เขาเห็นถ้วยที่เขาเพิ่งเติมน้ำแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยบนพื้น เห็นอัญชสากึ่งนั่งกึ่งพิงอยู่ที่โต๊ะ เธอดูตกใจมากและจ้องมองถ้วยอย่างเงียบๆ

คิ้วของเขาขมวดขณะที่เดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยเพื่อจัดการความยุ่งเหยิง