ตอนที่ 337 เรื่องระหว่างเรา

เป็นธรรมดาที่ศศิตาจะได้ยินที่พวกเขาพูดกัน

อย่างไรก็ตาม เธอตัดสินใจมาสักพักหนึ่งแล้วว่าจะให้ลูกชายแต่งงานกับอัญชสา เธอเตือนรษิกาและไม่ได้กังวลว่าเธอเองจะไม่เชื่อฟัง

จึงทำให้เธอไม่ได้สนใจสิ่งที่พวกเขาทำ และยังคงจิบกาแฟของเธอต่อไป

เมื่อศศิตาได้ยินเสียงฝีเท้าของรษิกา รอยยิ้มเหยียดหยามก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

ผู้หญิงน่าไม่อายมักจะกลัวสิ่งรอบข้างไปหมด ยิ่งไปกว่านั้น ไม่มีทางที่ฉันจะยอมให้ผู้หญิงคนนี้แต่งงานกับตระกูลฟ้าศิริสวัสดิ์หรอก!

"นั่งก่อนสิ!" ในที่สุดศศิตาก็หันกลับมามองเลอศิลป์ ขณะที่เธอเชิญเขานั่ง

เลอศิลป์หน้าบึ้ง ดวงตาของเขาลุกเป็นไฟด้วยความโกรธที่กลั้นไว้ เขาก้าวไปหาแม่ของเขาและนั่งลง

ถ้วยกาแฟที่ยังไม่ได้แตะต้องอยู่ตรงหน้าเขา รษิกาเป็นคนสั่งเอาไว้ก่อนหน้านี้

เมื่อนึกย้อนถึงคำพูดที่เธอพูดกับแม่เมื่อครู่ ทำให้เลอศิลป์ขมวดคิ้วแน่น

“บริกร! ขอสั่งกาแฟอีกแก้วหนึ่งจ้ะ เอาแบบเดียวกับของฉัน!” ศศิตายกมือขึ้นที่บริกร “และช่วยเก็บแก้วนี้ไปทีนะ!”

หลังจากเอากาแฟของรษิกาออกไปแล้ว บริกรก็นำแก้วใหม่มาให้เลอศิลป์

"ทำไมลูกถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ? ใครขอให้ลูกมาอย่างนั้นเหรอ?” เธอพูดพร้อมจิบกาแฟ ศศิตามองลูกชายของเธออย่างสบายๆ

นอกจากรษิกาเป็นคนบอกให้เขารู้ว่าเธอมาที่นี่แล้ว เธอก็ไม่สามารถคิดอะไรอย่างอื่นได้อีก

ไม่มีทางที่เขาจะรู้ว่าเธออยู่ที่นั่น เว้นแต่ว่าจะมีคนรายงานเรื่องนี้ให้เขาทราบ

อย่างไรก็ตาม เธอไม่เห็นว่ารษิกาส่งข้อความถึงเลอศิลป์