ตอนที่ 350 หายขาด

ในขณะเดียวกันที่บ้านตระกูลฟ้าศิริสวัสดิ์ เลอศิลป์หยุดทำงานทันทีหลังจากได้รับโทรศัพท์จากคติยา เขารีบกลับบ้านทันทีและโทรหาจิรายุระหว่างทาง

นับตั้งแต่เหตุการณ์ที่เธอหายตัวไป ไอรดาต้องทนทุกข์ทรมานจากความไม่มั่นคงทางจิตใจและพวกเขาต้องใส่ใจดูแลเธอเป็นพิเศษ

คติยารีบเดินไปหาพวกเขาทันทีที่เธอสังเกตเห็นทั้งสองคนก้าวเข้ามาในบ้าน

"ไอวี่อยู่ไหน?" เลอศิลป์ขมวดคิ้วและมองไปที่ห้องนั่งเล่น ไม่มีวี่แววของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ไหนเลย

คติยาชี้ไปที่ชั้นบนและพูดว่า "เธอขึ้นไปที่ห้องของเธอเองหลังจากกลับมาค่ะ ดูเหมือนว่าเธอจะอารมณ์ไม่ดีเท่าไร ไม่ว่าฉันจะพูดอะไรเธอก็ไม่ใส่ใจฉันเลยค่ะ ฉันไม่รู้ว่าจะทําอะไรได้อีกนอกจากให้คุณกลับบ้าน"

เลอศิลป์พยักหน้าอย่างเคร่งขรึมและพาจิรายุขึ้นไปชั้นบน

ห้องของไอรดาถูกล็อกอยู่และมันก็เงียบอย่างน่าขนลุก

เลอศิลป์กัวลใจ เขาเคาะประตูเบาๆ และพูดว่า "ไอวี่ นี่พ่อเอง เปิดประตูและให้พ่อเข้าไปได้ไหม?"

ไม่ได้ยินเสียงใดๆ ออกมาจากในห้อง ดูเหมือนว่าไอรดาไม่มีความตั้งใจที่จะเปิดประตูเช่นกัน

เลอศิลป์หันไปมองจิรายุ

เขาไม่ได้กังวลที่ไอรดากลับบ้านคนเดียว

แต่ความเศร้าของเธอเป็นสิ่งที่เขากังวล

เลอศิลป์กังวลว่าไอรดาจะขังตัวเองไว้เหมือนครั้งที่แล้ว

จิรายุก็กังวลถึงเรื่องนี้เหมือนกัน

เขาเป็นนักจิตวิทยาของไอรดามาหลายปีแล้ว แม้ว่าอาการของเธอจะไม่กำเริบในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่ก็ยังเป็นอาการที่หาได้ยากโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพิจารณาจากอายุของเธอ

ทั้งสองคนลังเลอยู่พักหนึ่ง เลอศิลป์สั่งคติยาเบาๆ "ไปเอากุญแจมาที"

เมื่อคติยากําลังจะไปเอากุญแจไอรดาก็เปิดประตู

ผู้ใหญ่ทั้งสามถอนหายใจด้วยความโล่งอก